czwartek, 30 czerwca 2016

Limanowa z lotu ptaka ;)

Porzuciłam rower, na krótką chwilę... Chciałam się wznieść trochę wyżej :D
Bez zbędnego rozpisywania się podsyłam Wam kilka zdjęć z uroczej Limanowej :)

A teraz idę kibicować !!! ;)








Pozdrawiam
Kamila :)

środa, 15 czerwca 2016

Apteczka rowerzysty - co powinno się w niej znaleźć?

Są rzeczy, które warto mieć, ale dobrze jest jeżeli nie musimy z nich korzystać :).

Ile razy zdarzyło się Wam wrócić z wyprawy z obdartymi kolanami, łokciami? A może nawet jakieś gorsze urazy? Nie ukrywam, że u mnie tak czasem bywa, ale krew lejąca się z kolana nie robi już na mnie większego wrażenia. W takich chwilach dobrze jednak by było mieć możliwość opatrzenia ran...no tak, a zabrał ktoś apteczkę???

Od jakiegoś czasu Kręcę Kilometry na rowerze z apteczką ;) Fundacja Allegro All For Planet prowadzi ogólnopolską kampanię. Celem jest zachęcenie jak największej liczby osób do poruszania się na rowerze.

A żeby poruszać się odpowiedzialnie na naszym jednośladzie warto mieć ze sobą ten mały "gadżet" :).

Zdjęcia zostały wykonane na górze Sałasz w Beskidzie Wyspowym.

Bezpieczeństwo i styl w jednym :)

Mocowanie na rower.

Co zawiera apteczka?
  1. Opatrunek indywidualny typu M / 1 szt.
  2. Plastry z opatrunkiem 1 opakowanie / 8 szt.
  3. Chusta opatrunkowa 40 cm x 60 cm / 2 szt.
  4. Chusta trójkątna / 1 szt.
  5. Opaska podtrzymująca 6 cm x 4 m / 2 szt.
  6. Koc termiczny 160 cm x 210 cm / 1 szt.
  7. Rękawiczki lateksowe / 2 szt.
  8. Kompresy włókninowe nasączone alkoholem / 2 szt.
  9. NaCl 0,9% 5 ml / 1 szt.
  10. Instrukcja pierwszej pomocy wraz z numerami alarmowymi / 1 szt.



Jakie informacje znajdziemy w instrukcji obsługi?

- Przykładowe sposoby mocowania apteczki: na kierownicy, pod siodełkiem, na rurze pod siodełkiem.
- Ważne numery.
- Co zrobić w razie oparzenia, krwotoku i rany, w razie złamania.
- Postępowanie w razie wypadku.
- Jak wezwać pogotowie.
- Przykładowe sposoby korzystania z zawartości.


Wszystko przedstawione w jasny i przejrzysty sposób. Myślę, że w sytuacjach kryzysowych kiedy człowiek zapomina o tym co ma robić ta instrukcja może okazać się bardzo przydatna.


Apteczka została wykonana ze specjalnej nieprzemakalnej tkaniny codury. Jest odporna na działanie warunków atmosferycznych i przetarcia. Dzięki systemowi siatek wszystko jest na swoim miejscu. Elementy odblaskowe sprawiają, że jesteśmy widoczni. Osobiście preferuje wożenie jej w plecaku. Biorąc pod uwagę ilość rzeczy, które są w niej zawarte to jestem pod wrażeniem, że zajmuje tak mało miejsca.

Porządek musi być :)
Spodobała Ci się ta apteczka? Możesz ją zdobyć! Fundacja Allegro All For Planet co miesiąc rozdaje 1000 sztuk. Co należy zrobić? Zajrzyj tutaj i przyłącz się do akcji: http://kreckilometry.pl/apteczka


 Dziękuje Fundacji Allegro All For Planet za możliwość przeprowadzenia testów :)


Pozdrawiam
Kamila :)

sobota, 4 czerwca 2016

"1111 km dla Stasia" - Relacja z wyprawy :)

Pamiętacie jak ostatnio pisałam Wam o akcji "1111 km dla Stasia"?

Bartek szczęśliwie dotarł do Limanowej. Już jakiś czas temu, ale piszę o tym dopiero dzisiaj :)

W czwartek 26 maja razem z rodziną Bartka i znajomymi oczekiwaliśmy na jego przyjazd do Limanowej. Miałam okazję spotkać się ze Stasiem. Niesamowite dziecko :).

Kiedy zobaczyłam powitanie Stasia z Tatą nie ukrywam, że łza w oku się zakręciła.

Celem podróży było zapełnienie tej skarbonki https://www.siepomaga.pl/r/1111kmdlastasia  
Dzięki sponsorom, a także wpłatą od osób indywidualnych udało się ten cel zrealizować :) 
Jednak ta kwota to tylko część do zapełnienia tej głównej gdzie jeszcze trochę brakuje, ale wierzę że wszystko będzie dobrze https://www.siepomaga.pl/na-nogi

Zapraszam Was do przeczytania relacji Bartka. 

Wiem, że wpis powstawał do późnych godzin w nocy. Kiedy już został opublikowany u Bartka pojawiło się sporo wątpliwości. Bo czy to nie jest przechwalanie się bo przejechał tyle i tyle? Czy to nie jest użalanie się nad sobą bo go bolało to i tamto? Kategorycznie powiedziałam mu żeby wybił to sobie wszystko z głowy. Wiem po sobie, że jak czegoś nie napiszę od razu to później ciężko zabrać się za pisanie bo nie ma już tych wszystkich emocji, które nam towarzyszyły w danej chwili. Tutaj wszystkie te emocje są zawarte. Pomimo, że podróż była samotna to zapewniam Was, że czytając relację  1111 km dzień po dniu poczujecie się jakbyście to Wy jechali dla Stasia :)

 http://stasiusulkowski.blogspot.com/


Najbardziej rozczulające powitanie :)
Staś we własnej osobie i na koszulce :)
Całkowity dystans :)
Ponowne oświadczyny? ;) Justyna powiedz TAK :D
Staś na rowerku biegowym radzi sobie świetnie :)
:)
To teraz kolej na mnie :D

Pozdrawiam
Kamila :)

P.S. Dla niewtajemniczonych odsyłam do wcześniejszego wpisu: 
http://camilla14a.blogspot.com/2016/05/1111-km-dla-stasia.html

środa, 1 czerwca 2016

Puchar Szlaku Solnego & Mistrzostwa Małopolski - zawody MTB XC :)

Niedziela to teoretycznie wolny dzień więc po co wstawać o 6:00? :D
Jak tylko zadzwonił budzik to od razu zerwałam się na równe nogi i dokończyłam pakowanie plecaka.

Razem z M. w roli kierowcy, wsparcia technicznego i kibica oraz Gosią, która miała swój debiut ruszyliśmy na pierwszą w tym roku edycję Pucharu Szlaku Solnego w Spytkowicach. Są to zawody MTB XC.

Jeżdżę tam już od kilku lat więc mniej więcej wiem czego mogę spodziewać. Jesteśmy na miejscu. Numery startowe z biura zawodów odebrane więc szybko idziemy zrobić jedną pętlę i sprawdzić jak przebiega trasa. W tym roku było trochę na odwrót niż ostatnio. To co wtedy było zjazdem teraz stało się podjazdem.

Oczekiwanie na start :)
Do naszego startu miałyśmy jeszcze sporo czasu. Nie lubię nigdy tego oczekiwania. Dla mnie najlepszą opcją byłoby zrobienie przejazdu w ramach rozpoznania i jazda na wyścig. W końcu po godzinie 12 nadszedł czas na nas - kobiety. Ja startowałam w kategorii kobiety elita, a Gosia w kategorii juniorki.

Walka trwa :D
W mojej kategorii do pokonania miałyśmy 5 okrążeń. Jedno liczyło około 4 km. Rozmowy ucichły. Pozycje bojowe zostały przyjęte ;). Sędzia do ostatniego momentu buduje napięcie....dwie minuty, minuta, 30 sekund. W końcu ruszamy. Początek i już jakiś mały podjazd. Tempo jest niesamowite.


W momencie kiedy oczekuję na start marzę o tym żeby rower mnie nie zawiódł. Bo kiedy sprzęt zacznie szwankować wiem, że może być już po zawodach. Jeżeli o mnie chodzi to mam zasadę, że z trasy sama nie zejdę. Wracając do wyścigu....pierwsze okrążenie to jakaś masakra. Jadę ledwo łapiąc oddech. Udaje mi się wyprzedzić jedną zawodniczkę, ale na drugim okrążeniu znowu ona wyprzedza mnie. I tak sobie "siedziałyśmy" na kole cały czas :D


Jadąc zastanawiam się czy mój bidon mi wystarczy. Nie wiem skąd, ale w tej chwili wyłonił się M. z bidonem. Posłuchałam jego rad żebym się uspokoiła i złapała oddech, a nie jechała jak wariat :D Trochę żałuje, że posłuchałam bo mogłam prosić o kopa w cztery litery i jechać jeszcze ostrzej ;).

Trzecie okrążenie pokonane.
Pewnie czytając to myślicie sobie co to jest przejechać okrążenie 4 km? Owszem 4 km to nie wiele. Trasa też nie należała do jakiś trudnych technicznie. Jednak ulewa, która przeszła przez Spytkowice dzień wcześniej urozmaiciła nam trasę. Na niektórych odcinkach trzeba było uważać żeby nie znaleźć się poza trasą. Na treningu trasę jedzie się na spokojnie, ale kiedy jesteśmy już na zawodach to emocje biorą górę i nie patrzy się na nic. Jedziesz jak by to była walka o przetrwanie. Na zjazdach sobie myślę, że te dziewczyny w tym ja muszą być trochę nienormalne, ale tak w pozytywnym sensie :)


Udało mi się pokonać 4 okrążenia na 5. Ostatniego nie zrobiłam bo miałam dubla. Nie było dla mnie jakoś specjalnie istotne, która będę na mecie. Chciałam dojechać i plan udało się zrealizować :) Miło było usłyszeć po wyścigu od niektórych kibiców, że świetnie jechałam ;)


Kiedy skończyłam swój wyścig postanowiłam wcielić się w rolę kibica. W międzyczasie rozpętała się burza z ulewą więc chwilę trzeba było przeczekać i dopiero wtedy nastąpił start najmłodszych. Mieli naprawdę ciężkie warunki.


Po burzy przychodzi jednak słońce :) Czas na dekorację zawodników. Jak co roku doceniono najstarszego zawodnika Pana Grzegorza oraz najmłodszych.

Rozbawiła mnie rozmowa z Panem Grzegorzem (70l.)Poniżej przybliżony jej przebieg :)

Ja: Jak poszło na zawodach?
Pan Grzegorz: A dobrze, dobrze tylko strasznie duża konkurencja bo tych młodych dużo jechało.
Ja: A to Ci młodzi to po ile lat mają?
Pan Grzegorz: No tak z 60 będzie :)

Jak widać na jazdę nigdy nie jest za późno :)


W Spytkowicach były również rozgrywane Mistrzostwa Małopolski. Nie ukrywam, ale nawet na to nie zwróciłam jakoś specjalnie uwagi bo jechałam z nastawieniem na PSS i nic więcej. Dlatego sporym zaskoczeniem i ogromną radością było dla mnie to, że znalazłam się na podium jako druga dziewczyna z małopolski :)


Z biżuterii najbardziej lubię medale :)

W wyścigu o PSS zajęłam 4 miejsce ze stratą około minuty do 3 :) 


Przybyły kolejne dyplomy do kolekcji :) Muszę je kiedyś ułożyć jakoś chronologicznie zanim się w tym wszystkim pogubię :)



Jeżeli ktoś z Was ma ochotę wybrać się na kolejną edycję PSS to serdecznie polecam :)
http://www.pucharszlakusolnego.pl/

Pozdrawiam
Kamila

środa, 25 maja 2016

Jak wybrać plecak rowerowy? Test plecaka Deuter Bike One :)

Sezon rowerowy w pełni, a co za tym idzie? :)

Wycieczki krótsze jak i te dłuższe. Rowerowe, piesze i nie tylko...coś ze sobą musimy zabrać. W co najlepiej to spakować? Odpowiedź jest oczywista: PLECAK ;)


Wielu z Was pewnie stanie przed wyborem jaki plecak kupić.

Na rowerze trochę już jeżdżę więc podzielę się z Wami swoimi uwagami. Mam nadzieję, że te wskazówki będą pomocne przy kupnie Waszego.


Mój pierwszy rowerowy plecak był całkiem fajny, ale niestety momentami brakowało w nim miejsca. Na dłuższych wyprawach kończyło się na tym, że musiałam np. bluzę wpakować komuś do plecaka :D

Mój Szerpa w końcu miał tego dość i zaczął się buntować...Nie miałam wyboru i musiałam zmienić na lepszy model. Plecak oczywiście :)

Po długich namysłach zdecydowałam się na model Deuter Bike One i to był strzał w dziesiątkę. Na początku plecak wydawał się być nieco sztywny, ale po paru użyciach można powiedzieć, że dostosował się do mojej sylwetki.

Na co zwrócić uwagę kupując plecak rowerowy?

1. Pojemność:

Oceń na jakich trasach zazwyczaj jeździsz i ile rzeczy potrzebujesz zabrać. U mnie zazwyczaj są to dłuższe trasy, często całodniowe. Wszystko co jest mi potrzebne i co może się przydać muszę zmieścić w plecaku. Pojemność 18 litrów jest dla mnie w sam raz na takie wypady.

Najmniejszy plecak jaki mam ma pojemność 5 litrów i jest idealny żeby zmieścić bukłak, cienką bluzę i jakieś drobiazgi. 

W ostatnich zawodach wygrałam plecak o pojemności 10 litrów więc sprawdzi się na trasy o krótszym dystansie. Niestety rozwiązanie z mocowaniem kasku nie jest do końca przemyślane. ( O mocowaniu kasku czytaj dalej)


Góry Czerchowskie na Słowacji :)
Okolice Szlachtowej :)
Zjazd z Pilska :)
2. Bukłak:

Sprawdź czy w plecaku jest możliwość zainstalowania bukłaka. Podczas jazdy/marszu/biegu naprawdę ułatwia to życie. 


Zdjęcie zrobione na Paśmie Policy. Często uzupełniamy zapasy wody z górskich źródeł.
3. Mocowanie kasku:

W niektórych plecakach mocowanie kasku jest na zasadzie, że wkładasz kask do specjalnej "kieszeni" (nie wiem jak to prawidłowo nazwać). Żeby zamocować kask w ten sposób plecak nie może być przepełniony. Zawsze mnie to denerwowało w moim poprzednim plecaku.

Najlepszym rozwiązaniem dla mnie jest siatka, którą wyjmujesz kiedy chcesz zamocować kask. Siatka jest delikatnie rozciągliwa, a dodatkowo przy paskach mocujących posiada regulacje.  Nawet jeżeli plecak jest wypchany do granic możliwości cały czas mamy dostęp do głównej komory. Jeżeli zakładamy kask na głowę to siatkę chowamy do specjalnej kieszonki i nie ma obaw, że podczas jazdy o coś zahaczymy.

Siatka siatce jednak nie równa. Koleżanka kupiła plecak z siatką, ale cóż z tego jak jest tak mała, że nie da się tam zamocować kasku, a przecież po to ona jest.

Na zdjęciu poniżej znajdują się nasze plecaki podczas dwudniowej wyprawy w Beskid Niski. Cały nasz dorobek znajdował się na naszych plecach :) Myślę, że nawet na 3 dni spokojnie byśmy się spakowali. Jak widzicie każdy ma inne mocowanie. Pierwszy z pomarańczowym kaskiem to model 4F Nexus- miałam kiedyś taki. Bardzo fajny, ale kiedy założyłam kask nie miałam już jak dostać się do kieszonek. Niebieski to Dakine - nie wiem jaki model, ale dużym plusem są uchwyty na ochraniacze. Następny to mój Deuter Bike One 18l na temat którego mam najwięcej do powiedzenia. Ostatni to Cube AMS 25, który również idealnie sprawdza się na rowerze :)



Jak widać każdy plecak ma inną metodę mocowania kasku.

 4. Mniejsze kieszonki:

Zwróć uwagę czy plecak posiada małe kieszonki po boku. Są one bardzo wygodne kiedy podczas jazdy chce mieć dostęp do jakiejś rzeczy. Jak się odpowiednio nagimnastykuję to nie muszę nawet ściągać plecaka. W środku plecaka fajnie jeśli jest jakaś mała przegroda na drobiazgi oraz specjalny uchwyt na klucze - mam pewność, że ich nie zgubię kiedy będę coś wyciągać. Podczas jazdy chce mieć szybki dostęp do aparatu fotograficznego. W tym celu używam małego etui, które jest przypięte do szelki plecaka.


Na prawej szelce dodatkowa zamocowany mam pokrowiec Deuter na aparat. Oczywiście w każdej chwili łatwo go można odpiąć.


5. Pokrowiec przeciwdeszczowy:

Deszcz? Błoto? To może oznaczać jedno. Plecak nam przemoknie i zaraz będzie nadawał się do prania. W plecaku Deuter pokrowiec ukryty jest na dole w specjalnej kieszonce zasuwanej na zamek. Dodatkowo przymocowany jest uchwytem żeby go gdzieś nie zgubić. Idealnie przylega do plecaka. Po jeździe w ekstremalnych warunkach wystarczy wyprać tylko pokrowiec. Oczywiście podczas jazdy często zapominam o tym udogodnieniu. Cały plecak jest z błota? Żaden problem. Jeżeli nie ma go aż tak dużo to zazwyczaj wystarczy wyczyścić mokrą szmatką. Jeżeli plecak wymaga całkowitego odświeżenia to wtedy robię ręczne pranie. Pomimo, że "nabiera" trochę wody to szybko wysycha, ale podczas jazdy nie zdarzyło się żeby przemókł.

6.  Elementy odblaskowe:

Plecak posiada małe, ale wystarczające elementy odblaskowe. Dodatkowo zrobiony jest uchwyt gdzie możemy zawiesić jakieś światełko żeby być bardziej widocznym na drodze.  

Miejska Góra w Limanowej :)
7. Karimata do siedzenia:

Dobrze przeczytaliście :D W plecaku Deuter mamy małą karimatę, która równocześnie służy za stelaż usztywniający plecak. Zdarzało się, że w kryzysowych momentach kiedy nie było nawet na czym usiąść to z niej korzystałam. Trochę ciężko się ją wyciąga ponieważ jest ulokowana w specjalnej przegrodzie, ale mam i na nią sposób. 

8. Pasy i szelki:

Odpowiednio wyregulowane szelki, pas piersiowy i biodrowy sprawi, że nie odczujemy w bolesny sposób ciężaru tego co niesiemy. Pamiętam swoje pierwsze wyjście w góry z plecakiem o pojemności ponad 50 litrów...było to dla mnie straszne, ale zaraz po odpowiednim wyregulowaniu tych wszystkich pasów, szelek okazało się, że mogę z nim nawet biec ;)


Z tym plecakiem wypchanym po brzegi miałam naprawdę prawdziwy trening po górach i nawet nad morzem :) Po odpowiednim wyregulowaniu można by powiedzieć, że się polubiliśmy :)

 9. Cena:

Zanim kupiłam ten plecak długo się zastanawiałam czy naprawdę jest wart tych pieniędzy. Kosztował wtedy około 300 zł co wydawało mi się strasznie dużo, ale teraz na promocjach można kupić w naprawdę atrakcyjnych cenach :) Po około dwóch latach intensywnego użytkowania stwierdzam, że warto! 

10. Zastosowanie:

Jak sama nazwa wskazuje jest to plecak rowerowy. Jak dla mnie jest on bardzo uniwersalny ponieważ używam go na piesze wędrówki, do jazdy na skiturach itd. Równie dobrze sprawdza się w miejskiej dżungli :D


Spontaniczna wyprawa do Warszawy ;) 


Ostre zjazdy na skiturach :)
Ponad chmurami :)

 11. Inne:

Z plecaka jestem bardzo zadowolona. Z perspektywy czasu stwierdzam, że fajnie jeśli by miał jeszcze mocowanie na ochraniacze.

Plecak podczas upadku może też zamortyzować nasz upadek i tak też było ostatnio w moim przypadku :)

Oczywiście ile osób tyle opinii :)
Jeżeli macie swoje sugestie czym kierować się przy wyborze plecaka to podzielcie się z nimi w komentarzu. Jeśli macie swoich ulubieńców to koniecznie napiszcie coś o nich. 
Mam nadzieję, że wpis ten ułatwi Wam poszukiwania.


Pozdrawiam 
Kamila ;)

czwartek, 19 maja 2016

1111 km dla Stasia :)

Pamiętacie swój najdłuższy dystans pokonany na rowerze? :)

Mój Kolega Bartek - tata Stasia, o którym kiedyś pisałam na blogu w sobotę wyrusza w trasę.
Do pokonania ma 1111 km! Co? Jak i gdzie? Czytajcie dalej :)

W swoim jak i imieniu Bartka mam do Was ogromną prośbę :)
Wyprawa będzie trwała kilka dni. Start 21.05.2016 z Limanowej przez Nowy Sącz, Kraków, Tychy, Częstochowę i Namysłów do Karpacza. Powrót przez Opole, Tychy, Kraków, Nowy Sącz do Limanowej.

Jeżeli ktoś z Was mógłby zaoferować nocleg lub wskazać najlepszą trasę do piszcie śmiało :)

Możecie również dołączyć do rywalizacji na Endomondo i zbierać km dla Stasia :)



"Witajcie

        Mam na imię Bartek. Jestem tatą tego urwisa, którego część z Was zdążyła już poznać. Staś ma poważne problemy ortopedyczne, które powstały w wyniku powikłań SEPSY noworodkowej.
        Jazda na rowerze to moje wielkie hobby, a Stasiu jest moim największym i najbardziej oddanym kibicem. Przez 5lat zdążyłem sie już napatrzeć jak ten mały/wielki człowiek walczy z trudnościami dnia codziennego. Stąd mój pomysł przejechania dla Niego dystansu, do którego jak do tej pory nawet sie nie zbliżyłem. Wyprawa "1111 km dla Stasia" odbędzie się w dniach od 21.05 do 27.05.2016r. Jej celem zebranie części pieniędzy z brakującej kwoty. Zmierzenie się z własnymi słabościami i narastającym z dnia na dzień zmęczeniem na tak długim dystansie jest dla mnie niewiadomą. Każda nawet największa mója wyprawa kończyła się w tym samym dniu, ale dla Stasia dam radę. Aby to wszystko miało sens potrzebny jest sponsor, który wspomoże moją wyprawę, a co za tym idzie jego leczenie. Liczę na hojnych biznesmanów chcących przy okazji pomocy zareklamować swoją firmę. Z równie wielką radością i uśmiechem na twarzy obserwuję każdą najmniejszą złotówkę wpłaconą na tą skarbonkę od osób indywidualnych.

Cały czas będę rejestrował przebyte kilometry przy pomocy aplikacji ENDOMONDO. Będzie można śledzić moje postępy online na stronie.
Podaję link do Rywalizacji utworzonej w tym celu.
https://www.endomondo.com/challenges/28638677
A także głównej rywalizacji Stasia
https://www.endomondo.com/challenges/28291062
Trasa poglądowa:

http://scr.hu/1g9c/npw3v


Dzień pierwszy:
Ruszam planowo o godzinie 6 z domu a 20min później oficjany start z Rynku limanowskiego, z którego kieruję się w stronę Nowego Sącza, dalej ruszę w ul Tarnowską przejadę do Krakowa przez Niepołomice. Kryspinów Oświęcim Tychy 215-220km
Dzień drugi:
Ruszam w kierunku Katowic i Częstochowy(Jasna Góra), Namysłów niedaleko Brzegu również ponad 210km
Dzień trzeci:
Przez Wałbrzych do Karpacza. Około 175km
Dzień czwarty:
Rozpoczynam powrót do domu z noclegiem w Opolu 194km
Dzień piąty:
Przez Gliwice, Tychy do Alwerni 190km
Dzień szósty:
Powrót do domu przez Kraków Nowy Sącz z finałem w Limanowej.
(Dojazd do samego domu tylko w przypadku pomyłki w przeliczeniach i braku wystarczającej ilości kilometrów.
Trzymajcie kciuki za brak kontuzji, oraz uszkodzeń sprzętu =) !!!

        Nie chcę Was poraz kolejny zarzucać morzem informacji. Pozwólcie że wkleję adresy dla tych, którzy jeszcze nie poznali "Naszego Smerfa".
https://www.facebook.com/stasiusulkowski/
oraz na bloga z zawsze aktualnymi informacjami
http://stasiusulkowski.blogspot.com/




Strona na fb Stasia: https://www.facebook.com/stasiusulkowski/?fref=ts

Staś :)


Więcej informacji o całej akcji na stronie
https://www.siepomaga.pl/r/1111kmdlastasia


Trzymamy kciuki! :)

P.S.
Jeśli możecie udostępnijcie tą wiadomość dalej :)
Obiecałam Bartkowi, że dowie się o tym cała Polska :D

piątek, 13 maja 2016

O tym jak JOY RIDE zamieniłam na JOY SOR...

Powinnam się teraz pakować na zawody...o starcie w Kellys Enduro podczas Festiwalu JOY RIDE w Kluszkowcach mogę niestety tylko pomarzyć.

Jakiś czas temu po dość długich namowach Kolegów moje nazwisko znalazło się na liście startowej. Cały weekend spędziłam w pracy więc o jeździe nie było mowy. We wtorek trzeba było wszystko nadrobić :)

Kierunek: Kluszkowce!!!

Rowery załadowane na dach i jazda! Naszym celem było zapoznanie się z wszystkimi czterema odcinkami specjalnymi, które zostały przygotowane na zawody enduro, które odbędą się już jutro. Całość trasy to około 30 km. Oczywiście na takich zawodach na czas liczy się pokonanie zjazdu, a podjazd możemy pokonywać nawet w żółwim tempie byle wyrobić się w czasie otwarcia OS. Zawody rozgrywane są na południowym stoku góry Lubań (1225m).



 Po drodze mijamy się z przeróżnego rodzaju sprzętem ciężkim.W powietrzu czuć, że Festiwal coraz bliżej :)



Trasę OS1 pokonujemy z dołu do góry żeby od razu się z nią zapoznać, a później zjechać. Idąc po drodze analizuję co gdzie i jak zjechać. Po jakimś czasie docieramy do miejsca skąd będzie zaczynać się zjazd. Ustawią się tam pewnie spore kolejki oczekujących więc presja na szybki zjazd jest duża.

K., który już był tutaj kilka razy i rok wcześniej startował popędził z przodu. M. za nim, a ja sobie gdzieś tam jechałam po tych kamerdolach :D W miejscu gdzie jest hopka przejechałam sobie kilka razy...objazdem oczywiście, a M. skakał.

OS1
 Po kilku minutach OS1 pokonany. Zastanawiam się na co ja się dałam namówić, ale myślę sobie będzie dobrze :).


 Znowu wychodzimy do góry tym razem żeby zdobyć OS2, ale zaraz zaraz...przechodzimy obok OS1 i ścianki z kamieni więc może by tak sobie jeszcze raz przećwiczyć! Korzystając z tego, że M. i K. są w pobliżu to podpowiedzą mi jak mam zjechać. To wszystko było tak na szybko, że nawet nie założyłam ochraniaczy...i tak by mi za wiele nie pomogły. Robiąc już trzecie podejście miałam nadzieję, że się uda. Jednak coś poszło nie tak i przeleciałam przez kierownicę boleśnie lądując na obu nadgarstkach...

Filmik jak to wyglądało: http://www.pinkbike.com/video/444622/


Super! Początek trasy, a ja już się rozwaliłam...M. i K. jak to zobaczyli to aż zaniemówili. Wstałam, łezka z oka poleciała, pomachałam rękami na wszystkie strony żeby upewnić się, że nic nie złamane czy też zwichnięte. Słyszę pytanie czy wracamy?? Jak mamy wracać jak ja muszę wszystko przejechać. Prawą ręką, która mniej boli trzymam kierownicę, a lewa ręka jest na niej bo po prostu jest...Nie mam za bardzo jak jej chwycić tak żeby czuć się pewnie bo im bardziej zaciskam ręce tym większy ból. Oczywiście wszystko do zniesienia bo działa adrenalina.

Momentami było ciężko...
OS2 jest bardzo fajny technicznie. Kilka stromych zjazdów. Naprawdę super :) Ważne jest, że po pokonaniu OS2 dojedziemy do parkingu więc tak naprawdę nie musimy brać jakiś zbędnych rzeczy na trasę bo później możemy nasze zapasy uzupełnić.


Z parkingu ruszamy na dalszą część trasy. Jedziemy/wypychamy nasze rowery w kierunku polany Jaworzyny Ochotnickie. Przy niektórych miejscach typu jakaś skarpa musiałam korzystać z pomocy M. bo ręce protestowały. Na szczycie chwila odpoczynku i zaczynamy jazdę w dół.

Nie wiem jak to zrobiłam, ale tak mocno trzymałam kierownicę, że puściłam ją dopiero po całym zjeździe. Końcówka OS4 jest genialna :D Kto jutro tam będzie jechał wie o czym mówię :)


Nie wiem co nas jeszcze podkusiło, ale zamiast iść od razu do samochodu poszliśmy jeszcze zobaczyć jak będzie wyglądać trasa DH i pogadać z Kolegą, który ją przygotowywał.

Rozkładanie materacy na trasie DH.
Czas mijał na pogaduchach i w końcu trzeba było ruszyć do góry na szczyt Wdżar.
Moje ręce chyba postanowiły całkiem odmówić posłuszeństwa. Powiecie to czemu nie zawróciłam? Nie opłacało się schodzić w dół bo bym chyba zleciała z tym rowerem. M. zabrał mój rower do góry, a K. później w dół...


 W Kluszkowcach jest raj dla rowerzystów, ale również rodziny z dziećmi znajdą tutaj sporo atrakcji :)

Smok na górze Wdżar :)
Niestety tym razem nie mogłam zjechać żadną trasą...
 M. znalazł również dla siebie atrakcje :( Pierwszy skok ok, a przy drugim coś poszło nie tak i lądowanie skończyło się tragicznie... Nawet nie chcę pisać co się tam działo.

W locie...
 Patrząc na kask i oglądając filmik z naszymi lotami cieszę się, że tak to się skończyło, a nie gorzej. Wieczór spędziliśmy na SOR na prześwietleniach....ze mną już jest prawie dobrze, a M. jeszcze sobie pewnie pochodzi o kulach :/ I tak w jednej chwili wszystkie plany na maj poszły w zapomnienie :(

Kask zrobił niezłą robotę! Dzięki URGE <3
Co jest w tym wszystkim "pocieszające"? :D Dowiedziałam się, że jak są gleby to jest progress. K. mnie pocieszył, że zjechałam wszystkie miejsca gdzie w tamtym roku niektórzy sprowadzali...no nic może za rok będę miała okazję wystartować. Tyle, że może nie będę podchodzić tak ambitnie, że muszę zjechać wszystko. Jak czegoś nie będę pewna to po prostu sprowadzę i też się nic nie stanie, a przynajmniej będę cała :)  Uwierzcie, że na zawodach to mnie emocje ponoszą i jadę bez żadnych ograniczeń.

POWODZENIA DLA WSZYSTKICH STARTUJĄCYCH :) 
Czekam na Wasze relacje!

P.S. Mówią, że do wesela się zagoi :D

Pozdrawiam
Kamila :)