poniedziałek, 15 kwietnia 2019

Puchar Smoka czyli puchar pełen goryczy...

Sezon rowerowy rozpoczęty na całego, a co za tym idzie? Oczywiście zawody rowerowe.

W niedzielę 7 kwietnia pojechałam na swój pierwszy wyścig rowerowy w tym sezonie. Kilka dni wcześniej trafiłam przez przypadek na informację, że wtedy i wtedy będą zawody, a że miałam wolne to czemu by nie pojechać.

Od samego początku było pod górkę...W sobotę cały dzień spędziłam samotnie z M. więc wieczorem padłam ze zmęczenia. O godzinie 2 w nocy ocknęłam się  i zaczęłam robić listę z rzeczami, które muszę ze sobą zabrać. Kartka podzielona na dwie części  Rower - Wózek, Bidon - Butelka itd. Najważniejsze jednak to: rower, buty SPD, kask - tyle mi wystarczy żeby wystartować reszta jest ważna, ale nie aż tak.


Dawniej przed zawodami byłam spakowana już o wiele wcześniej i spina jak nie wiem. Teraz trochę inne podejście.

W niedzielę przed godziną 10 wyruszyliśmy z domu. Przed nami około 100 km jazdy samochodem do miejscowości Brzyska na Puchar Smoka. Byłam tam już kilka lat temu. Oczywiście po drodze kilka przystanków bo dla M. była to zbyt męcząca trasa.

Udało się jesteśmy na miejscu. Idę do biura zawodów żeby się zapisać i odebrać numer startowy. Następnie idę objechać trasę. Po drodze pytam kilka osób, w którą stronę ta trasa prowadzi bo tak jest oznakowane, że w pewnych momentach nie wiadomo co i jak.

Z małym opóźnieniem około godziny 13:30 stajemy na linii startu. Trochę wszystko się przedłuża. Zaczynam dostawać gęsiej skórki. Nie wiem czy dlatego, że się stresuje czy dlatego, że jest po prostu zimno.




3,2,1 ruszamy! Jadę dosłownie 50 metrów jako jedna z pierwszych i co? Nie wiem gdzie jechać bo podczas treningu jedna z dróg była zamknięta, a podczas zawodów już otwarta. Szybki zakręt i zaczynam nadrabiać straty. Asfaltowy podjazd w niczym nie równa się z tym gdzie sobie trenowałam wcześniej. Wyprzedzam dziewczyny jedną po drugiej, aż w końcu znowu jestem na prowadzeniu. Wiem, że tutaj muszę przyłożyć ile fabryka mocy dała w nogach bo później będę mogła odpocząć na szybkim zjeździe. Co jakiś czas odwracam się czy nikt mnie nie dogania...kiedy zaczyna się etap, który przebiega po parku czuję, że ktoś za mną jedzie. Razem z jedną zawodniczką dojeżdżamy do pewnego miejsca i same nie wiemy gdzie jechać...jedziemy prosto i okazało się, że to był nasz błąd. Nieświadomy, którego konsekwencje później odczułyśmy.



Pierwsza pętla za mną. Została jeszcze jedna. W regulaminie były przewidziane 3 okrążenia, ale przed startem sędzia ustalił, że jedziemy dwie. Szczerze nie lubię takiego ucinania okrążeń. Pierwsze traktuje jako rozgrzewkę, drugie już bardziej jest na luzie, a trzecie to takie na dobicie. A w tym przypadku trzeba przyjąć inną strategię. Czyli jedziesz na zabicie od samego początku. Podczas drugiego okrążenia o mało nie dochodzi do kolizji ponieważ mężczyźni, którzy zaczęli swój start w jednym miejscu zjeżdżali ze stromego zjazdu, a dziewczyny jechały z naprzeciwka. I kto komu w takiej sytuacji miał ustąpić miejsca skoro dla każdego liczy się czas?



Na metę docieram jako pierwsza. Zaraz za mną jedzie druga zawodnicza. Czy czuję jakąś euforię i radość? Cieszę się, że się udało i zaraz biegnę do moich mężczyzn, którzy gdzieś tam spacerują w pobliżu. Po jakimś czasie widzę grupkę dziewczyn oraz sędziego. Myślę sobie co jest grane? Co się dzieje? Ustalamy miejsca, która dziewczyna jest która. Okazało się, że w tym miejscu gdzie się zawahałam jak jechać okazało się, że pojechałam źle przez co skróciłam sobie trochę trasę. Zupełnie byłam tego nie świadoma. Szkoda, że w miejscach gdzie nie było szansy się zgubić było pełno obstawy, a w miejscu strategicznym nie było zupełnie żywego ducha.



Ktoś mi się tu dobiera do picia :)
Miejsca ustalone. Spadłam na trzecią pozycję bo podobno pozostałe dziewczyny też pomyliły trasę. W grupie młodszej też były jakieś zawirowania. Najlepszą opcją dla mnie było powtórzenie wyścigu i zrobienie tej trzeciej pętli, która wcześniej została wycięta. Kilka dziewczyn też chciało powtórki, ale decyzja była inna.

Kiedy tak błąkałam się po tym parku zamyślona poszłam zobaczyć to nieszczęsne miejsce i na spokojnie kiedy to widziałam stwierdziłam, że tak to był mój błąd. Stwierdziłam, że najlepszym rozwiązaniem będzie żeby mnie po prostu zdyskwalifikowali skoro nie zrobiłam trasy tak jak należało. Dlaczego inne dziewczyny mają na tym ucierpieć skoro to nie ich wina? Sędzia jednak stwierdził, że reszta też pomyliła trasy i wszystko jest dobrze. Skoro tak jest to niech będzie. Przynajmniej mam czyste sumienie, że nie zabrałam komuś miejsca na podium.


Po tym jak już wszystkie grupy zakończyły wyścig odbyła się dekoracja zawodników. Otrzymałam puchar za 3 miejsce. Nie poczułam żadnej satysfakcji, a wręcz smutek. Bo tak naprawdę nawet nie wiedziałam czy powinnam tam stać. Pomijając te zawirowania z miejscami to nie podobało mi się to, że potraktowano nas wręcz jak oszustów. Wyobraźcie sobie, że moim celem było specjalnie jechać 100 km żeby uciąć kawałek trasy i zdobyć puchar...absurd. Czuję, że gdybym nie pomyliła tej trasy to udało by mi się utrzymać wspomniane wcześniej pierwsze miejsce, ale gdybać to sobie można.






Od samego początku jak tylko jechałam na te zawody to żałowałam, że jadę bo nawet nie czułam żadnego wsparcia od najbliższych osób. Jak są różne zawody i wyścigi to kiedy jakiś zawodnik osiągnie sukces to widzę całą listę podziękowań dla osób bez których te osoby by sobie nie dały rady...na końcu wymieniają gdzieś tam oczywiście siebie jako sportowca. Moje wyścigi od lat to jest kombinowanie. Kombinowanie czy w jakiś sposób będę miała się jak dostać na zawody. Oczywiście jestem wdzięczna tym osobom dzięki, którym zawsze się jakoś udawało.

Wracając do domu po drodze zabawiałam Misia. Na szczęście szybko zasnął bo już był tak zmęczony. Patrząc na niego miałam wyrzuty, że go zabrałam i musi tyle jechać. Z tej całej bezsilności zaczęły mi już płynąć łzy...nawet teraz jak to pisze i sobie przypominam o tym wszystkim to muszę przetrzeć oczy żeby coś widzieć. 

Będąc już w domu i patrząc na swoje puchary trochę je poprzestawiałam żeby zmieścić jeszcze ten jeden. Trzynasty puchar... :)

Pozdrawiam
Kamila :)

czwartek, 11 kwietnia 2019

Rowerowe i biegowe podsumowanie miesiąca marzec :)

Miesiąc marzec był dla mnie w pewnym stopniu przełomowy. Po całym roku urlopu macierzyńskiego należało powrócić do pracy. Kto to nazwał urlopem to ja nie wiem :)

Pomimo ograniczonego czasu każdą wolną chwilę starałam się wykorzystać najbardziej aktywnie jak się dało. Im  więcej zajęć tym lepsza organizacja czasu. Jak wyglądał mój miesiąc. Zapraszam na małą fotorelację.

Lotnisko

Pewnego pięknego dnia udaliśmy się na lotnisko w miejscowości Jasienna żeby zobaczyć jak wujek M. uczy się latać samolotem. Był tam również pewien pan w wieku około 70 lat, który całe życie był związany z lotnictwem, ale z pewnych względów nie mógł latać. W tym momencie robi kurs. Jak widzicie każdy wiek jest dobry na spełnianie swoich marzeń.




Znalazłam odpowiedni pojazd dla siebie :)

Lecę w kulki

I to dosłownie! Po raz pierwszy odwiedziliśmy tego typu obiekt. Zabawa była przednia! Największą radość miałam oczywiście ja...dziecko to była tylko przykrywka żeby tam wejść. Nie ma to jak zabawa w strefie malucha 0-3. Polecam ;)



Rękawiczka

Spacerując w chłodne dni w wózku znalazłam rękawiczki M. Po drodze jak już się rozgrzałam to nie były mi potrzebne...jedna gdzieś zginęła. Oczywiście do zbrodni długo się nie przyznawałam. Na szczęście po jakimś czasie udało się ją odnaleźć. Poczeka do następnej zimy.




Paproć w Beskidzie Wyspowym

Szybka wycieczka na górę Paproć. Tym razem dla mnie bez podjazdów. Na szczyt wyjechaliśmy samochodem. Zjazd zielonym szlakiem do Tymbarku. Dawniej gdy mieszkałam bliżej tej góry potrafiłam tam być kilka razy w miesiącu, a czasem to codziennie. Po zjeździe kilka kilometrów jazdy asfaltem...ja udałam się do pracy, a M. jeszcze kilka razy pozjeżdżał na trasach.






Kamionna w Beskidzie Wyspowym

Asfaltowy podjazd przez miejscowość Makowica jest jednym z najbardziej stromych w Polsce. Prowadzi na szczyt Kamionna.  Ostatnio M. tam pojechał i pokonał tą trasę w godzinę i sześć minut! Jak to usłyszałam to byłam w szoku... Padło wyzwanie w jakim czasie ja tą trasę pokonam. Pomyślałam sobie " O Ty jeszcze Ci pokażę" Za jakiś czas mieliśmy okazję jechać tam razem. Warunek: bez zatrzymywania. Kto postawi chociaż nogę na ziemi ten przegrywa. Pomimo, że podjazd jest ciężki to należy do jednych z moich ulubionych więc nie odpuściłam, ani na chwilę, a później korzystając z wolnego czasu pojechałam tam znowu. Tym razem zatrzymałam się na chwilę żeby zrobić zdjęcie. Nasz czas podczas wspólnej jazdy wynosił 01:12. Dystans całej pętli około 20 km.






Rowerem do pracy

Pracę zaczynam popołudniu, a kończę późnym wieczorem. Myślałam, że będę wstawać już o 5 rano żeby nad wszystkim zapanować, ale okazało się, że o tej godzinie w marcu jest jeszcze ciemno więc plan trochę uległ zmianie. Oczywiście miałam ambitny plan, że będę kręcić na rowerze - w dzień fajnie, ale wieczorem gdy temperatury potrafiły być minusowe stwierdziłam, że na jakiś czas to sobie daruję tym bardziej, że zależy mi na tym żeby jak najszybciej być w domu. Teraz jak wieczory zrobią się cieplejsze to owszem rower jak najbardziej wchodzi w grę.




Bieganie z wózkiem i Bunisiem

Im dłużej biegam tym bardziej myślę, że to powinno być traktowane jak nowa dyscyplina sportu. Jak już mogliście zauważyć jak jakaś trasa wpadnie mi w oko to potrafię ją pokonywać kilka razy pod rząd do znudzenia. W Laskowej znalazłam genialną pętlę. Na początku dłużyła się niemiłosiernie, a teraz to nawet się nie obejrzę i jest pokonana. Na początku stromy asfalt pod górę gdzie mam ochotę zedrzeć z siebie ubrania bo jest tak gorąco :D Później przez las i grzbietem góry, a następnie zbieg asfaltem. Kiedyś tą trasę pokonałam na rowerze w godzinę. Ostatnio przebiegłam ją z wózkiem w godzinę. Jest postęp. Oczywiście zawsze towarzyszy nam Bunia. O dziwo grzecznie biegnie i nie plącze się pod nogami. 







Ognisko

Kolacja? Najlepiej smakuje w plenerze :) Nasze pierwsze ognisko w tym sezonie. Michałek był zachwycony.



Jak widzicie trochę się działo :)

Pozdrawiam
Kamila :)

poniedziałek, 1 kwietnia 2019

"Postaw Stasia na nogi" - poznajcie dalsze losy tego dzielnego chłopca :)

Pamiętacie Stasia? Po raz pierwszy napisałam o tym dzielnym chłopcu na blogu dokładnie trzy lata temu. Jak go poznałam? Bartek - tata Stasia pewnego dnia napisał do mnie wiadomość, która dotyczyła jakiejś trasy rowerowej. Trochę popisaliśmy i pewnego dnia wybraliśmy się z ekipą na rower. Jestem osobą raczej towarzyską, ale nie z każdym łapie taki dobry kontakt. Będąc gdzieś na szlaku i odpoczywając Bartek opowiedział mi o tym jaką ma wspaniałą żonę i cudowne dzieciaki. Justyna - tak było! Jednak kiedy na świecie pojawił się ich pierwszy syn Staś, rozpoczęła się prawdziwa walka, która trwa do dzisiaj. Jak o tym słuchałam to nie mogłam się nadziwić ile w nim jest determinacji o to żeby zapewnić swojemu dziecku jak najlepszy start w przyszłość pomimo wszystkich przeciwności losu. Obecnie rozgrywany jest wyścig z czasem i pieniędzmi.


Staś obecnie :)
Staś Sułkowski zachorował na sepsę noworodkową wskutek czego boryka się ze zwyrodnieniami wielostawowymi. Najbardziej ucierpiały stawy kolanowe. Zdeformowane nasady kości udowych są przyczyną trwałych przykurczy kolan, bólu, bardzo poważnych problemów z poruszaniem, przykurczy bioder oraz niedorozwoju kości udowych.

Projekt "1111 km dla Stasia"

Tata Stasia trzy lata temu przejechał 1111 km na rowerze, by uzbierać pieniądze potrzebne na jego operację. Wyprawa trwała tydzień. Na trasie znalazły się takie miejscowości jak Kraków, Katowice, Częstochowa, Opole i Wałbrzych. Udało się. Mordercza walka przyniosła oczekiwany skutek. W 2017 r. odbyła się kolejna wyprawa, by w ten sposób pomóc komuś innemu i odpłacić dobrem za otrzymane dobro. Tym razem było to 2222 km dla 4-letniego Mikołaja Kowalskiego ze Starej Wsi. Bartłomiej Sułkowski na wyprawę pojechał z kolegą, przywieźli kilkanaście tysięcy złotych na dalsze leczenie Mikołajka.

Więcej o wyprawie "1111 km dla Stasia" możecie poczytać w tych wpisach:

 1111 km dla Stasia :)

"1111 km dla Stasia" - Relacja z wyprawy :)

Ojciec i Syn - Bartek po przejechaniu 1111 km :) Jedno z moich ulubionych zdjęć.

Mały Staś, który zaczynał na rowerku biegowym. Rower odciążał kolana dlatego łatwiej było poruszać się w ten sposób.
:)
Historia Stasia tak mnie urzekła, że postanowiłam wtedy przekazać na licytację mój pierwszy rower, na którym odkrywałam w sobie pasję jaką był i jest rower. Nie zliczę ile na tym rowerze zdobyłam gór, a także dzięki treningom na nim zdobyłam pierwszy puchar. Rower był sam w sobie taki ciężki, że w dniu moich pierwszych zawodów jechałam na innym pożyczonym rowerze - trochę lżejszym. Cała historia do poczytania: KLIK



Co słychać obecnie u Stasia?

Rodzice Stasia - Bartek i Justyna znaleźli najlepszego specjalistę ortopedę. Jest nim dr Paley, który w Warszawie otworzył Europejski Instytu Paleya, gdzie leczy dzieci z ciężkimi wadami kończyn dolnych. Operacja zaplanowana jest na sierpień tego roku. Nie będę się rozpisywać na tematy medyczne bo się na tym nie znam...w każdym razie operacja obejmująca największy zakres będzie szansą na to, żeby Staś mógł już normalnie chodzić, biegać - bez bólu. Musicie koniecznie zobaczyć filmik jak świetnie radzi sobie na rowerze!

Koszt operacji to 365 tysięcy złotych. Jest to bardzo drogie przedsięwzięcie, ale w opinii rodziców najwłaściwsze. Wierzą, że doktor Paley dzięki swojemu doświadczeniu w leczeniu zdziała cuda. Ja też w to wierzę.


Jeżeli ktoś z Was chciałby wesprzeć tego młodego rowerzystę i zapewnić mu lepszy start w przyszłość to na stronie SiePomaga możecie dokonać wpłaty. Każda złotówka ma znaczenie :)

SiePomaga - Mam chore kolanka, wiesz? Myślisz, że coś ze mnie jeszcze wyrośnie? 

"Gdyby nie operacja nóg dwa lata temu w Klinice w Aschau, Staś byłby dzieckiem poruszającym się na wózku inwalidzkim. Ten okres  wykorzystał najlepiej jak umiał . Mógł doświadczać świata, zaspokajać swoją dziecięcą ciekawość.Ogromnym sukcesem są jego wycieczki piesze i rowerowe. Ukończył swoje pierwsze zawody rowerowe. Zdobył pierwsze szczyty gór. Staś nauczył się pływać i nadal  szkoli się pod okiem instruktora. Rower biegowy, który kiedyś był naszym nieodłącznym elementem spacerów, zastąpiły nóżki! To nie jest tak, że nie korzysta z niego w ogóle, ale coraz mniej, bo jego nogi zaczynają spełniać swoją funkcję. Funkcję nad, którą zdrowy człowiek  nawet się nie zastanawia.


Staś rośnie przez co jego ciężar się zwiększa i kości kolan przesuwają się, doszło do przykurczów. Deficyt wzrostu też jest już zauważalny. Ponadto jego kolana nie są stabilne, a to jest warunkiem zdrowych stawów.

Patrząc na to jakie postępy Staś zrobił w ciągu tego okresu jesteśmy pełni nadziei na przyszłość i wiemy, że decyzja o operacji jaką wtedy podjęliśmy była właściwą. Wiemy też jak jeszcze lepiej mu pomóc!" 


Trzymam kciuki za to żeby wszystko się udało! :) 

P.S. Wszystko na bieżąco znajdziecie na stronie: 
https://www.facebook.com/stasiusulkowski/

wtorek, 19 marca 2019

Sen o Sycylii - Katania - miasto z lawy ;)

Po całym dniu intensywnego zwiedzania i odkrywania uroków Sycylii należało znaleźć jakiś nocleg. Pierwszy zarezerwowany był już wcześniej, a później to już na bieżąco w zależności od tego gdzie się znaleźliśmy. Udało się mamy gdzie spać. Tylko gdzie to dokładnie jest? Po chwili poszukiwań w końcu trafiliśmy na właściwy dziedziniec.Samochód zaparkowany przy ulicy bo wjazd był tak wąski, że woleliśmy nie ryzykować obdartym samochodem. Zresztą gdzie nie spojrzysz tam większość ma jakieś zarysowania na samochodzie...czy ktoś się tym przejmuje? Z tego co zaobserwowaliśmy to nie.

Wiadomości wysyłała do nas kobieta o imieniu Laura i to właśnie jej się spodziewaliśmy, ale przywitał nas rodowity Sycylijczyk. Opowiedział co warto zwiedzić i gdzie zjeść w Katanii. Jeszcze tego samego wieczoru mieliśmy udać się na nocne zwiedzanie miasta. Jednak gdy tylko rozłożyliśmy swoje bagaże, a panowie zaczęli oglądać mecz to już nikt nie myślał o tym  żeby gdzieś wychodzić z naszego mieszkania.

Mieszkanie było bardzo ciekawe. Bardziej nazwałabym to takim strychem. Prowadziły do niego wąskie zakręcane schody. Trzeba było uważać żeby  się gdzieś nie zaklinować razem z plecakiem. Balkon, a z niego widok na sąsiadów i wąskie uliczki. Tyle, że uliczki nie zaliczały się do tych urokliwych jak z pocztówki. Wieczór spędziliśmy na balkonie chłonąc miejski gwar, który dało się słyszeć gdzieś z oddali.

Plan na rano: wstajemy o 6, później o 7. W końcu jakoś o godzinie 8 udało nam się wyjść z mieszkania. Samochód pozostawiony na tłocznej ulicy ku naszym obawom był cały. Uff co za ulga. Ładujemy nasze bagaże do samochodu, a sami na piechotę idziemy zwiedzać miasto.




 Katania jest jedną z największych i najważniejszych miejscowości Sycylii. Leży na wschodnim wybrzeżu u podnóża wulkanu Etna. Historia Katanii jest naprawdę bogata. Powstanie Katanii datuje się na VIII wiek przed Chrystusem. W 1434 roku założono tutaj pierwszą sycylijską uczelnię - Università degli Studi di Catania, czyli Uniwersytet w Katanii. Od tego momentu Katania zaczęła przechodzić rozkwit, będąc jednym z najważniejszych politycznych i kulturalnych ośrodków we Włoszech. Spacerując po Katanii można zauważyć jak ogromny wpływ wywarła Etna na miejscowość. W przeszłości wulkan wielokrotnie niszczył miasto. Często towarzyszyły temu trzęsienia ziemi. W XVII w. mało brakowało, a Katania zostałaby zniszczona na zawsze. Na szczęście Katania stanęła na nogi. Zostało odbudowana na nowo w taki sposób by zminimalizować skutki kolejnych możliwych katastrof. Główne ulice są szerokie i jest dużo różnych placów by stworzyć przestrzeń dla mieszkańców na wypadek kataklizmów.

Co się stało z lawą? Najdłuższa ulica nie tylko w Katanii, lecz także na Sycylii została wybrukowana bazaltem z Etny. Via Etnea to trzykilometrowa galeria sztuki. Wzdłuż ulicy można podziwiać siedem zabytkowych kościołów i mnóstwo pałaców mieszczańskich.  Wieczorem, a zwłaszcza w lecie ulica tętni życiem.



Obszerne place są zbudowane celowo, by stworzyć przestrzeń dla mieszkańców na wypadek przyszłych trzęsień ziemi.


Czytaj więcej na https://www.styl.pl/podroze/news-katania-miasto-u-stop-etny,nId,508#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=firefoxCo stało się z lawą? Posłużyła jako materiał budulcowy. Jeżeli spojrzysz na ulice,chodniki, fasady budynków to wszędzie tam dostrzeżesz lawę.\\


W odbudowanej Katanii jest wiele elementów barokowych. Obszerne place są zbudowane celowo, by stworzyć przestrzeń dla mieszkańców na wypadek przyszłych trzęsień ziemi.

Czytaj więcej na https://www.styl.pl/podroze/news-katania-miasto-u-stop-etny,nId,508#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=firefo
W odbudowanej Katanii jest wiele elementów barokowych. Obszerne place są zbudowane celowo, by stworzyć przestrzeń dla mieszkańców na wypadek przyszłych trzęsień ziemi.

Czytaj więcej na https://www.styl.pl/podroze/news-katania-miasto-u-stop-etny,nId,508#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=firefox
W odbudowanej Katanii jest wiele elementów barokowych. Obszerne place są zbudowane celowo, by stworzyć przestrzeń dla mieszkańców na wypadek przyszłych trzęsień ziemi.

Czytaj więcej na https://www.styl.pl/podroze/news-katania-miasto-u-stop-etny,nId,508#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=fiKatania jest jedną z największych i najważniejszych miejscowości Sycylii. Leży na wschodnim wybrzeżu u podnóża wulkanu Etna. Historia Katanii jest naprawdę bogata. Powstanie Katanii datuje się na VIII wiek przed Chrystusem. W 1434 roku założono tutaj pierwszą sycylijską uczelnię - Università degli Studi di Catania, czyli Uniwersytet w Katanii. Od tego momentu Katania zaczęła przechodzić rozkwit, będąc jednym z najważniejszych politycznych i kulturalnych ośrodków we Włoszech. Spacerując po Katanii można zauważyć jak ogromny wpływ wywarła Etna na miejscowość. W przeszłości wulkan wielokrotnie niszczył miasto. Często towarzyszyły temu trzęsienia ziemi. W XVII w. mało brakowało, a Katania zostałaby zniszczona na zawsze. Na szczęście Katania stanęła na nogi. Zostało odbudowana na nowo w taki sposób by zminimalizować skutki kolejnych możliwych katastrof. Główne ulice są szerokie i jest dużo różnych placów by stworzyć przestrzeń dla mieszkańców na wypadek kataklizmów.
Obszerne place są zbudowane celowo, by stworzyć przestrzeń dla mieszkańców na wypadek przyszłych trzęsień ziemi.

Czytaj więcej na https://www.styl.pl/podroze/news-katania-miasto-u-stop-etny,nId,508#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=firefox





Piazza del Duomo, czyli Plac Katedralny jest religijnym i politycznym sercem Katanii. Plac istniał już w średniowieczu, obecny został zaprojektowany po trzęsieniu ziemi w 1693 r. To miejsce spotkań mieszkańców i turystów.


Charakterystycznym obiektem Piazza del Duomo jest fontanna Słonia - Fontana dell''Elefante. Fontanna ze Słoniem stoi na środku placu. Słoń będący jej elementem, widnieje w herbie Katanii, uniwersytetu, drużyny piłkarskiej oraz klubu rugby. Pełni funkcję amuletu, uważany jest za opiekuńczego ducha miasta.



Rzeźba zwierzęcia została wykonana w epoce rzymskiej lub nawet wcześniej z jednego kawałka skały bazaltowej. Ozdobą wodotrysku jest od 1736 r. Na grzbiecie dźwiga egipski obelisk z inskrypcjami poświęconymi bogini Izydzie. Na jego szczycie znajduje się kula z insygniami św. Agaty: lilią (symbolem czystości) i gałązką palmy (oznaką męczeństwa), zwieńczoną krzyżem.



Katedra Św. Agaty - Pierwotną bryłę świątyni wzniósł w 1094 r. normański władca Roger I - z tego okresu przetrwała jedynie tylna część i absyda. Wielokrotnie przebudowywana katedra obecny kształt uzyskała w 1963 r. Przypory i zwieńczenia murów sprawiają, że bardziej przypomina budowlę obronną niż sakralną. Fasadę w stylu barokowym, wykonaną z białego marmuru z Carrary, zdobi nad wejściem rzeźba patronki Katanii, męczennicy św. Agaty.






Hitem cukierniczym Katanii są marcepany w kształcie kobiecych piersi, ozdobione kandyzowaną wisienką - minne de Sant'Agata czyli "cycuszki św. Agaty". Nawiązują do męczeńskiej śmierci patronki miasta, którą pozbawiono piersi.



XIX - wieczna fontanna Amenano z białego marmuru, stoi w miejscu, gdzie od starożytności przepływa podziemna rzeka o tej samej nazwie. Amenano był greckim bogiem rzecznym. Przedstawiano go pod postacią byka z ludzką głową. 

Za fontanną Amenano mieści się gwarny i kolorowy historyczny targ rybny, a w bocznych uliczkach działa targ owocowo - warzywny.



W sklepikach z pamiątkami przy katedrze można kupić m.in. marionetki sycylijskie przedstawiające rycerzów Saracenów oraz księżniczki, figurki i biżuterię z zastygłej lawy z Etny, a także alkohole i likiery na czele z ogniem Etny - Fuoco dell''Etna i likierem cytrynowym Limoncello.



Kolorowy historyczny targ rybny to obowiązkowy punkt dla tych, którzy chcą poczuć atmosferę życia codziennego Sycylijczyków. Na rynku jest zawsze tłoczno, sprzedawcy krzyczą, zachwalając swoje towary. Targ rybny w Katanii jest jednym z najbarwniejszych bazarów na Sycylii. Stoiska ustawione są na placach nieopodal katedry św. Agaty oraz pod bramą w murach Karola V,  jedynym ocalałym fragmencie XVI - wiecznego ogrodzenia.



Na targowisku można kupić świeże owoce i warzywa. Można tutaj zobaczyć całą obfitość głębin Morza Jońskiego, nad którym Katania jest położona. Sprzedaje się tu świeże owoce morza: od małż, przez krewetki, ośmiornice, po ślimaki i ogromną liczbę różnych gatunków ryb. Największe wrażenie robią gigantyczne mieczniki srebrne ryby nazywane dokładnie tak jak wyglądają - szpadami.



Targ czynny jest we wszystkie dni tygodnia za wyjątkiem niedzieli. Warto odwiedzić go we wczesnych godzinach rannych. 


W parku nieopodal placu targowego również zaczyna robić się tłoczno. Wszystkie ławki są zajęte. Starsi ludzie spotykają się żeby pograć razem w karty czy też szachy. Widać, że na nudę nie mają co narzekać.



Będąc w Katanii możemy trafić na polskie ślady. Stefan Ittar (ur. 1724 w Owruczu, zm. 1790 na Malcie),  polski architekt, który osiedlił się w Katanii gdzie zasłynął w architekturze stylu baroku sycylijskiego projektując jedne z najważniejszych budowli i placów  w mieście, m.in. łuk triumfalny Porta Ferdinandea (Porta Garibaldi), Piazza di S.Filippo,  Chiesa della Trinità, kopułę nad kościołem benedyktyńskim San Nicolò l’Arena,  Piazza Dante.

Łuk triumfalny Porta Ferdinandea.

Katanie zwiedzaliśmy nie korzystając z żadnych przewodników czy map. Gdzie nas nogi poniosły tam też się znaleźliśmy. Pierwsze wrażenia po przyjeździe to gwar, a miejscami jak to pewnie w każdym większym mieście brud. Na zwiedzanie Katanii mieliśmy przeznaczone około 3 godzin więc niezbyt wiele. Myślę, że jednak warto dać Katanii szansę i poznać ją trochę bliżej. Kiedy jestem po raz pierwszy w jakimś miejscu nie zawsze do końca wszystko świadomie zwiedzam. Gdy pytam M. o coś to odpowiada, że nie wie i dowie się jak będzie czytać relację na blogu. I tak właśnie jest, że sama kiedy robię relację to dowiaduje się bardzo dużo rzeczy.  Pisząc tą relację uświadomiłam sobie ile rzeczy nas ominęło. To co jest tutaj opisane to zaledwie garstka tego co możecie zobaczyć. Następnie udaliśmy się do miejscowości Syrakuzy na dalsze zwiedzanie, ale o tym kiedyś tam.

P.S. Niewtajemniczonych zapraszam na poprzednie wpisy związane z Sycylią :)

Pozdrawiam
Kamila :) 
Obszerne place są zbudowane celowo, by stworzyć przestrzeń dla mieszkańców na wypadek przyszłych trzęsień ziemi.

Czytaj więcej na https://www.styl.pl/podroze/news-katania-miasto-u-stop-etny,nId,508#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=fir