czwartek, 22 maja 2014

Kurs Taternictwa Jaskiniowego - dzień drugi :)

Dzień drugi 11 maja przywitał nas chłodnym porankiem. Godzina 8:00 śniadanie, a po nim znowu wskakujemy w uprząż i w górę. Instruktor wyznaczył, na której linie kto ma się poruszać. To co dzień wcześniej wydawało się nieosiągalne było teraz na wyciągnięcie ręki. Wychodzenie na sam szczyt skał, a później schodzenie dało mi niezły wycisk. Jak jeszcze słońce przygrzało do czarnego polara to myślałam, że się usmażę na tej skale. Zostawiłam tam też ślady swojej krwi...rękawiczki rowerowe następnym razem zamieniam na robocze z długimi palcami. Z racji, że na pierwsze wyjście dostałam najcięższą trasę to później inne przejścia nie wydawały się tak ciężkie. Co prawda dla pewności byłam przyklejona kolanami do ściany co oczywiście jest błędem, ale jest to odruch bezwarunkowy gdzie wydaje mi się, że jestem bezpieczna. W końcu czas na jakiś kanapkowy obiad. Chwila na odpoczynek i na żarty by nabrać nowych sił - a zapewniam, że momentami to ich brakowało.Około południa zajęcia zbliżały się ku końcowi więc skoro liny zostały zawieszone dzień wcześniej to ktoś musiał je ściągnąć. Każdy kursant dostał swój przydział i zabraliśmy się za deporęczowanie (tak to się nazywa?) . Rozwiązywanie węzłów, zbieranie po drodze karabinków, aż docieramydo trawersu na górze. Przepinamy się na inną linę, a tą wcześniejszą rzucamy w dół. Na deser po całych dwóch dniach przebywania nad ziemią zjechaliśmy z wysokości około 30 metrów. Przepinając u góry przyrządy do zjazdu moje nogi trzęsły się jak galareta. Jednak jak już jechałam to było super. Rolka zjazdowa na dole była rozgrzana do czerwoności. Będąc na ziemi i spoglądając w górę czułam ogromną satysfakcje, że udało się przetrwać :D.Niestety czas zbierać się do domu. ( w moim przypadku czytaj: do pracy)..hmm tylko jak? :D M. musiał pojechać wcześniej więc bez chwili zastanowienia: autostop - na szczęście jedno machnięcie ręką i udało się dojechać do celu :).

Teraz czekam na kolejne zajęcia na skałkach, a te już na szczęście wkrótce:). 

W międzyczasie tyle innych rzeczy się działo, ale spokojnie o wszystkim napiszę w swoim czasie :)



Ratuuunku :D
Przyklejeni do ściany :)
Instruktor :)
Widoki z góry.




Tutaj sobie zawisłam i nie wiedziałam jak mam dalej ruszyć :P




Zjazd z 30 metrów. Na zdjęciu Koleżanka :)
W drogę. Nowy kask przybył do kolekcji :D
Pozdrawiam Kamila :)

piątek, 16 maja 2014

"Na linie nad przepaścią tańcz..." - Kurs Taternictwa Jaskiniowego - dzień pierwszy :)

Dzisiejszy wpis będzie inny niż wszystkie...z rowerem raczej nie będzie mieć nic wspólnego :). Od jakiegoś czasu chodzę na Kurs Taternictwa Jaskiniowego. Do tej pory była tylko teoria. W ostatni weekend całą grupą spotkaliśmy się na naszych pierwszych zajęciach praktycznych na skałkach w Rożnowie. Kiedy jakieś 3 lata temu byłam w tym samym miejscu na rowerze przez myśl przeszedł mi pomysł, że fajnie byłoby się powspinać po tych skałach - nawet nie sądziłam, że to się spełni - a jednak :). Spakowałam się jak bym miała spędzić tutaj co najmniej tydzień. Większość rzeczy i ubrań okazała się zbędna, ale do Rożnowa jechałam samochodem więc się nie ograniczałam. Na początku kursu każdy dostał kask, uprząż i cały worek z potrzebnymi przyrządami. Hmm jak to wszystko na siebie założyć? Co do czego służy? Oswojenie się z czymś co krępuję ruch było uciążliwe, ale później stało się to dla nas normalne. Zanim przystąpiliśmy do wspinania się po linach Instruktor wyjaśnił nam zasady działania przyrządów. Następnie każdemu została przydzielona lina, która została wcześniej zamontowana przez M. i B. I w górę...tak na kilka metrów żeby wszystko było pod kontrolą. Z czasem wysokość oczywiście ulegała zwiększeniu, jednak im wyżej byłam tym bardziej wzrastała moja panika. Naprawdę jestem pod wrażeniem, że te liny są w stanie utrzymać kilka ton, a ja się obawiałam czy będą w stanie utrzymać mnie. Jak już opanowaliśmy wychodzenie i zjeżdżanie to jednogłośnie stwierdziliśmy, że czas na przerwę. Nasz kolega K. ma u nas dużego plusa za pyszne spaghetti, które dało nam siłę na resztę dnia. Po odpoczynku znowu wskakujemy w uprząż i do roboty. Dochodzi nowy element, a mianowicie przepinanie się na linie. M. tłumaczył mi to dzień wcześniej na drzewie - jednak tam to walczyłam o życie więc mało co pamiętałam. Najważniejsze o czym cały czas pamiętałam to to, że w każdej chwili mam być wpięta dwoma przyrządami asekuracyjnymi. Karabinki maja być dokręcone. Z każdym wyjściem wysokość wzrastała i moja chęć do wspinania też :). Po tak intensywnie spędzonym dniu razem z koleżanką poszłyśmy popływać w jeziorze - brrr strasznie zimna woda :D. Na zakończenia dnia ognisko z kiełbaskami :). Powoli wszystkim oczy się już zamykały - pora więc na spanie. A gdzie? Skoro biwak to pod gołym niebem. Werandy domków letniskowych i półki skalne stały się naszym schronieniem przed ewentualnym deszczem, który nas jednak oszczędził. Zanim udało mi się zasnąć to trzeba było już wstawać cdn. :)


Kursanci :)
M. przycina line do lonży, która będzie nam potrzebna do autoasekuracji.
Na początek dnia kawa. Niektórzy potrzebują jej bardzo dużo :D
M. i Instruktor rozwieszają liny.
Gotowi do zajęć :)
Wytłumaczenie to wszystko działa.
Skały.
I w górę :)
M. :*
"Na linie nad przepaścią tańcz..." w moim wykonaniu zamiast "tańcz: bardziej pasuje "walcz" :D
Obiad :)
Odwiedził nas ogromny pies, ale bardzo potulny :)
:)






Padam :D
Ognisko rozpalane przez dwóch Strażaków więc musiało się udać :)




Pozdrawiam Kamila :)

wtorek, 13 maja 2014

Techniki linowe na drzewie :)

Myślałam, że chodzenie po drzewach mam już za sobą. Przecież takie rzeczy zazwyczaj robi się w wieku dziecięcym. A jednak nie :D. W czwartek M. pokazał mi jak działają przyrządy asekuracyjne do wychodzenia i zjeżdżania po linie. Croll czyli dla mnie troll, płanieta, rolka zjazdowa, shunt. Niby 4 przyrządy, a nazwa potrafiła wylecieć z głowy. Hmm i to małe coś ma mnie utrzymać? Na początku byłam trochę nie ufna, ale tak mi się to spodobało, że w piątek też chodziłam po drzewie. Tym razem wyżej i pojawił się nowy element czyli przepinanie się z jednego fragmentu liny na drugi, a następnie zjazd z góry. Nie powiem panika mnie tam straszna ogarnęła. Bo nie dość, że musiałam kombinować co gdzie mam przekręcić, to jeszcze dochodziło utrudnienie w postaci gałęzi drzewa. Jednak to dopiero był początek tego co mnie miało czekać...ale o tym już w następnym poście. :)

Cierpliwy nauczyciel :D :)
Dokręcić kask i w górę :)

Huśtawka :D

:)

Drzewo w całej okazałości.

Beskid Żywiecki z pazurkiem :)

Godzina 04:00 budzik uparcie dzwoni, a ja zastanawiam się po co...po chwili dociera do mnie, że razem z M. i M. jedziemy na podbój Beskidu Żywieckiego. Jeszcze 5 minut snu, jeszcze 10 i wstaję. Dojechaliśmy do miejscowości Ujsoły gdzie zostawiliśmy samochód na parkingu koło orlika i ruszyliśmy na szlak. Pierwszą rzeczą jaka się rzucała w oczy to była ogromna wycinka drzew, która miejscami obejmowała całe zbocza góry. Pogoda pomimo wcześniejszych opadów deszczów udała nam się idealnie. Ciepłe ubrania szybko wylądowały w plecaku...na szczęście dla mojego kręgosłupa nie w moim :D M. super masz ten plecak...(czyt. jesteś super :)). Zaplanowana trasa miała liczyć 53 km. Brzmi bardzo ambitnie zwłaszcza, że wszystko to teren. Trasa zawierała jedynie śladowe ilości asfaltu. Czarnym szlakiem rowerowym trawersujemy stoki góry Muńcuł (1165 m) i dojeżdżamy na przełęcz Kotarz (975 m). Dalej kierujemy się zielonym szlakiem poprzez Rycerzową Małą do Bacówki PTTK na Rycerzowej. Tutaj M. i M. zakładają się czy wyjadą, a ja postanowiłam oszczędzić siły i trochę popchać rower. W końcu jeszcze sporo km przed nami. Widziałam ten podziw w oczach innych turystów jak uparcie jechali. Na polanie chwila odpoczynku, a następnie obieramy czerwony szlak biegnący wzdłuż granicy Polski i kierujemy się przez Rycerzową Wielką (1226 m) i Majcherową (1105m) do schroniska PTTK na Przegibku. Jest około południa więc czas na obiad :). Tego mi było trzeba do dalszej jazdy. Z pełnymi brzuchami trudno się ruszyć, ale nie ma na co czekać. Deser będzie później. Dalej jedziemy czerwonym szlakiem poprzez Kikule (1119 m), Jaworzynę (1047 m), Małą Raczę (1153 m) i na Wielką Raczę (1236 m) do schroniska. Deser? Naleśniki z truskawkami pozostawię bez komentarza...M. i M. wystarczająco je skomentowali, a nazywanie tego czegoś truskawkami to aż wstyd. Z Wielkiej Raczy zjeżdżamy czerwonym szlakiem do Zwardonia. Czerwony szlak cały czas biegnie wzdłuż granicy ze Słowacją. Po drodze mijamy Obłaz (1042 m), Magurę (1073 m), Kikulę (1119 m) i Beskid Graniczny. W międzyczasie zaliczam dosyć poważnie wyglądający upadek. Jechałam z dużą prędkością z góry, aż tu nagle pojawiła się belka. Wpadłam na nią i jeszcze w koleiny i już po mnie. M. krzyczał już wcześniej żebym zwolniła, ale nie byłam w stanie nawet tego usłyszeć bo tak się wszystko szybko działo. Kamera to zarejestrowała więc mogłam zobaczyć co zrobiłam. Od góry w dół cała byłam mokra i z błota. A przed nami jeszcze 30 km. Ze strony moich towarzyszy pojawia się propozycja skrócenia trasy, ale na takie coś bym nie pozwoliła. Nie po to wstawaliśmy o 4 w nocy, żeby przejechać jakieś 30 km. Przebrałam się w ubrania z długimi rękawami. Gdybym ich nie oddała w depozyt do plecaka M. mogłoby być ciężko. Z emocji aż dostaję gęsiej skórki bo tak mi zimno. Moja mina jest trochę nie tęga, ale po jakimś czasie jak już trochę wyschłam jest ok. Jakie wnioski z tego wszystkiego? Zwolnić? Nie to raczej nie wchodzi w grę. Chyba muszę mieć więcej zapasowych ubrań :).  Mijamy Schronisko Dworzec Beskidzki i początkowo czarnym szlakiem, a potem czerwonym wspinamy się na Rachowiec (954 m). Po 3 kapciach M. i M. myślałam, że już będzie bez przygód. Niestety 3 km przed dojechaniem do asfaltu M. odkrywa, że jego amortyzator coś szwankuje. Jadę więc z M. jak najszybciej w stronę samochodu około 10 km przez miejscowości Sól, Rycerke Dolną i Rajczę do Ujsołów z zamiarem pojechania po M. Docieramy do auta i jazda... nie mija 5 minut, a na horyzoncie pokazuje się M., któremu podeszwy w butach aż się paliły od biegu. Zmęczeni, a zarazem usatysfakcjonowani udajemy się na pizzę i w drogę .W domu byłam o 23. Upragniona kąpiel i na dobranoc do poduszki jeszcze pooglądać obrazki z najnowszego magazynu rowerowego BikeBoard ( Na czytanie już nie miałam sił). Miał listonosz wyczucie czasu kiedy przynieść.

Dziękuje M. i M. po raz kolejny za super towarzystwo i genialną trasę :)

Zapraszam do zobaczenia filmiku z trasy :) 
http://www.pinkbike.com/video/362814/

Więcej zdjęć z trasy :)
https://plus.google.com/photos/107649252149217024712/albums/6012910845013707089


Zaczęło się od przejazdu przez rzeczkę/


Wycinka drzew.


Dlaczego zamierają świerki?? Bo je wycinacie!!


Kapeć nr 1, a jeszcze były 2.
<3


Piękne widoki.


Bacówka PTTK na Rycerzowej.


Bardzo stromy zjazd. Zdjęcie tego niestety nie pokazuje jak bardzo.
Herbatka :)
Cebrzyki :D
Kot, który był tak leniwy, że nawet mu się uciekać nie chciało.
Drogowskazy przy schronisku na Przegibku.










Wielka Racza




Tak ubłocona to jeszcze w życiu nie byłam.




Według planu miało być 53 km, a wyszło jeszcze lepiej :)

 
Pozdrawiam Kamila :)