piątek, 4 listopada 2016

GRAND CANYON AL SLX 7.9 - test roweru kobiecym okiem :)


Rower jaki jest każdy widzi :)

Dzisiaj napiszę coś więcej o rowerze, na którym od pewnego czasu jeżdżę. Na początku nie ujawniłam co to za model, a niektórzy na podstawie zdjęcia z kawałkiem kierownicy i opony stwierdzili, że jest to Canyon Grand. Nie pomylili się! Było spore zaskoczenie bo jak to przecież mam fulla to po co na sztywniaka? Ja jednak wychodzę z założenia, że warto mieć taki i taki rower.

Oczywiście cały czas posiadam inny rower tyle, że na kolach 26.

Ten wpis pomimo, że jest krótki zajął mi naprawdę sporo czasu. 

Pytam M. jak mam się za to zabrać?
On: Podziel to na plusy i minusy.
Ja: Minusy? Przecież ten rower jak dla mnie ma same plusy!
On: To w takim razie pisz o plusach.


Miejska Góra w Limanowej i nasza pierwsza wyprawa :)

Więc piszę :)

Plusy:

- Przerzutka przednia wykonana jest w nowym systemie side-swing. Patent ten jest bardzo udany z dwóch względów. Po pierwsze linka dochodzi do przerzutki prosto co minimalizuje jej tarcie i biegi zmieniają się o niebo lepiej w porównaniu do poprzednich systemów. Po drugie linka znajduje się z dala od tylnego koła i nie jest tak bardzo narażona na zabrudzenia.

- Sama rama wykonana jest bardzo dokładnie, z dbałością o każdy szczegół. Delikatna linia i dobrej jakości lakier powoduje, że rama przyciąga oko każdego. Dopełnieniem pięknego wyglądu ramy jest wewnętrzne prowadzenie linek co w dzisiejszych czasach staje się standardem.

- Rama jest przystosowana do zamocowania regulowanej sztycy z wewnętrznym prowadzeniem linki. W rurze pod siodłowej znajduje się specjalny otwór do wyprowadzenia przewodu na zewnątrz.

- Jak już jesteśmy przy ramie to muszę też coś napisać o jej  kolorze. Powiem szczerze, że na początku wcale nie padłam z wrażenia. Kolory bardziej wydają mi się "męskie", ale tak naprawdę jest to kwestia przyzwyczajenia. Uwielbiam ten limonkowy akcent i gdyby go było trochę więcej to nie pogniewałabym się :)

- Zastosowanie piasty 12x142 ze sztywną osią z tyłu mocno usztywniło tylny trójkąt.

- Amortyzator o skoku 110 mm działa bardzo płynnie i jest czuły na małe nierówności. Producent zastosował w nim sztywną oś o średnicy 15 mm która znacznie zwiększa sztywność widelca. Na szczególna uwagę zasługuje manetka od blokady skoku. Działa ona wyjątkowo lekko i intuicyjnie. Podczas jazdy świetnie się sprawdza. Wadą jej są dosyć spore rozmiary no ale...coś za coś.

- Pierwszy raz miałam do czynienia z kołami o średnicy 27,5. Kiedy na rynku zapanowała moda na koła 27,5 i 29 uznałam to za zwykłą fanaberię i wymyślanie czegoś nowego na siłę. Później podczas zawodów kiedy ustawiałam się na linii startu i jako jedyna miałam jeszcze koła 26 uznałam, że coś w tym musi być. Przyznaję, że jeździ się na nich super i czuć znaczną różnicę w komforcie jazdy.

- Zacisk od sztycy bardzo lekko się domyka. Nie ukrywam, że przy niektórych swoich rowerach miałam z tym problem.

- W rowerze zastosowano napęd 2x11 w większości oparty o komponenty XT M8000.  Okazuje się, że trzecia zębatka z przodu nie jest do niczego potrzebna. W terenie jest to bardzo dobre rozwiązanie ponieważ kaseta ma ciasno zestawiono przełożenie przez co możemy idealnie dobierać bieg do aktualnych warunków terenowych. Zastosowanie przerzutki z hamulcem shadow plus sprawiło, że nigdy nie miałam problemów ze spadającym łańcuchem. Napęd działa precyzyjnie.

- Hamulce Shimano SLX mają dobrą modulację i łatwo wyczuć punkt blokady koła.

- Kierownica w porównaniu z moim wcześniejszym rowerem (tym na kołach 26)  jest szeroka. Przez to mam wrażenie jakbym jechała na full'u z tą różnicą jednak, że nic się nie ugina.

Minusy?

- Nie stwierdzono.




Zawody Cyklokarpaty :)
Czasem każdy z nas ma wszystkiego dość. Ja też tak czasem mam, ale wiecie co? Kiedy wsiadam na ten rower, aż chce się żyć i zdobywać kolejne szczyty. Pierwszy poważny debiut Canyon miał na maratonie Cyklokarpaty. Spisał się doskonale, ale do podium brakło nam kilku minut.

Poprawiliśmy się jednak już na następnych zawodach! W klasyfikacji generalnej Pucharu Szlaku Solnego zdobyliśmy drugie miejsce i puchar był już nasz! :)



Po każdej ekstremalnej jeździe i w ciężkich warunkach zbiera się pełno błota. Na szczęście nie ma najmniejszego problemu z myciem. Tak jak pisałam wcześniej linki poprowadzone są wewnątrz ramy co zdecydowanie ułatwia dbanie o niego.














Zachęcam Was do zapoznania się z ofertą marki Canyon :)
Zwróćcie szczególną uwagę na zakładkę "Factory Outlet" gdzie znajdziecie rowery w atrakcyjnych cenach. Kto wie może to właśnie tam czeka Wasz wymarzony rower? https://www.canyon.com/pl/


Pozdrawiam
Kamila :)

sobota, 8 października 2016

Enduro w jesiennych barwach - Mogielica :)



Nie jestem w stanie policzyć ile razy w swoim życiu byłam na Mogielicy (1170) - jest to najwyższy szczyt Beskidu Wyspowego. Naiwnie myślałam, że Królowa  nie jest mnie w stanie już niczym nowym zaskoczyć. A jednak! Myliłam się i to bardzo :). 



W niedzielę równo o godzinie 10:00 wyjechaliśmy z Limanowej do miejscowości Jurków. Samochody zostawiliśmy poniżej Przełęczy  Rydza - Śmigłego. Jedziemy kawałek asfaltem do góry, a następnie wkraczamy na szutrową drogę. Jazda jest przez to trochę dłuższa, ale za to łagodniejsza. Po drodze spotykamy sporo turystów, którzy tak jak i my chcieli wykorzystać piękną pogodę. W pamięci jednak na długo zostaną nam dwie urocze Panie, ale o nich napiszę trochę później.
.

Po chwili musimy zrobić przymusowy przystanek na zmianę dętki. Oczywiście szyderom nie było końca bo jak można złapać kapcia na takiej drodze :D.

Przy kapliczce skręcamy w lewo i jedziemy cały czas trasami biegowymi. 

 Po drodze podziwiałam krajobrazy. Jesień naprawdę jest piękna!



 Po jakimś czasie widać wieżę widokową. Jeszcze trochę czasu minie zanim tam dotrzemy.


To, że wybraliśmy taką trasę, a nie inną było strzałem w dziesiątkę! Dawno tędy nie jechałam, a naprawdę warto. Jedziemy Polaną Stumorgi, która jest największą polaną w Beskidzie Wyspowym. Z Polany Stumorgowej rozciągają się kapitalne widoki, obejmujące większą część horyzontu. Od południowego wschodu poczynając kolejno widzimy: Modyń, Pasmo Radziejowej, Dzwonkówkę, w dole Halę, Wielki Wierch i Kiczorę Kamienicką, w głębi Małe Pieniny i Pieniny, a na prawo od nich Pasmo Lubania. W kierunku południowym widać pasmo Gorców z szczytami: Kudłonia, Kiczory i Turbacza. Poniżej nich widoczne płaskie grzbiety Jasienie i Krzystonowa. W kierunku południowo-zachodnim i zachodnim doskonale widoczne są: Luboń Wielki, Ogorzała, Szczebel, Ćwilin, Łopień, Lugoboszcz, Śnieżnica, Ciecień.  Ponad wszystkimi tymi szczytami wznosi się pasmo Tatr i szczyt Babiej Góry. (źródło: Stumorgi)


Na trasie spotkaliśmy ekipę Bike Mszana - pozdrowienia :)
 

Podczas zakupów przed trasą wpadłam na pomysł żeby zrobić ognisko. Nikt nie protestował, a wręcz przeciwnie! Czy może być coś lepszego w górach? :)

 Kiełbaska na zdjęciu co prawda trochę spalona, ale przyznajcie się, że narobiłam Wam smaka?


Pisałam wcześniej o dwóch turystkach. Oto i One :) Dwie starsze panie, które postanowiły zdobyć Mogielicę na quadzie. Pomijając fakt czy jest to dozwolone czy też nie to trzeba przyznać, że odwagi i energii im nie brakowało!

 Nasze rowery przeszły małą sesję :D


"Rower i jego Kamila" też się załapał na fotkę :)
 

Będąc już na szczycie Mogielicy ja jeszcze wdrapałam się na wieżę widokową, a Koledzy leniwie siedzieli na dole. Przecież byli tu już tyle razy to po co wychodzić? Ja jestem odmiennego zdania bo przecież za każdym razem jest tutaj inaczej :)
 

 Widoki z wieży widokowej na żywo robiły jeszcze większe wrażenie. Naprawdę jeśli tam nie byliście to może najwyższa pora to zmienić? :)




Wieża widokowa na Mogielicy. Jej wysokość liczy sobie 20m.


Na koniec to co najbardziej lubimy czyli zjazd! Zdjęć nie ma i nie będzie bo wszyscy ostro jechali w dół. Na koniec dostałam mały ochrzan od Kolegi za to, że za szybko jeżdżę! No cóż z jakim przystajesz takim się stajesz :D Dla mnie osobiście jest to komplementem ;)


Dzięki KRW - było genialnie i trzeba to powtórzyć jak najszybciej! Może jutro? :)

Pozdrawiam
Kamila
 
P.S. Obecnie w Beskidzie Wyspowym trwa chwilowo zima!

czwartek, 29 września 2016

Beskid Niski "bajkom" bliski :)

Dawno, dawno temu...

Zapraszam na relację z bardzo spontanicznej wyprawy w Beskid Niski :) Za każdym razem kiedy tam jestem wiem, że będzie super jazda. W niedzielę wczesnym rankiem wyruszyliśmy z Limanowej. Po około dwóch godzinach jazdy docieramy do miejscowości Skwirtne. Samochód zostawiamy na parkingu przy Cerkiewi św. Kosmy i św. Damiana. Cerkiew została wybudowana w 1837 roku. Remonty świątyni przeprowadzono w 1900 roku oraz w latach 90. XIX wieku. Po "akcji Wisła" w 1947 roku świątynia zaczęła być użytkowana jako kościół rzymskokatolicki.



Pierwszy szczyt jaki mamy do zdobycia to Kozie Żebro (847m). Szczyt ten jest całkowicie zalesiony więc widoków tutaj nie będziemy podziwiać. Skąd wzięła się ta nazwa? Podobno austriaccy kartografowie pod szczytem znaleźli szkielet sarny zwany w okolicy kozą.

Pogoda w tym dniu jest idealna, ale nie pogniewałabym się jakby było trochę chłodniej. Chwila na odpoczynek i rozmowy z przypadkowo napotkanymi turystami. Szczególne pozdrowienia dla Pani Agnieszki, która przemierzała szlak cerkwi. Kask na głowę i zaczynamy zjazd. Zjeżdżałam już tutaj kiedyś więc wiedziałam czego mogę się spodziewać. Jest bardzo stromo, ale nie aż tak żeby się nie dało zjechać. Uwielbiam takie zjazdy dzień dobry.


Zjazd z Koziego Żebra. 
Przed nami długa droga, która ciągnie się szutrowymi drogami, a później już przez las. Jadąc rozglądam się na każdą stronę świata. Chce "pochłonąć" jak najwięcej tego magicznego świata. Beskid Niski za każdym razem robi na mnie coraz większe wrażenie. Przemierzając opuszczoną wieś i przydrożne cmentarze zastanawiam się jak żyli tamtejsi ludzie.

Malowniczy Beskid Niski.
W Beskidzie Niskim jest dużo miejsc, przez które nie da się przejechać obojętnie.

Sefli z konikami ;)

Na naszej drodze pojawia się rowerzysta Michał. Chcemy go zabrać ze sobą, ale kierunek nie ten. Nie wiem nawet kiedy minęła nam godzina na rowerowych pogaduchach.

Po dość długim czasie zdobywamy szczyt Jaworzyna Konieczniańska (słow. Javorina, 881 m n.p.m.) – szczyt na granicy Polski i Słowacji.Podjazd/podejście wymagał niezłego wysiłku. Ostatnio kiedy tutaj byłam to ten odcinek zjeżdżaliśmy. Tym razem robimy na odwrót. Upewniam się, że mój kask dobrze siedzi na głowie i do dzieła. M. mnie tylko ostrzega żebym uważała i tyle go widziałam :D Przed najbardziej stromym odcinkiem czeka na mnie z cenną poradą żebym sprowadziła...Zobaczyłam tylko mniej więcej jak to wygląda mały rozpęd i jazdaaaaaaaaa :D Tak mi się spodobało, że musiałam to powtórzyć jeszcze raz ledwo wypychając rower pod górę.




Pozdrowienia od Lachów dla Łemków :)
Kolejny super zjazd :D
Po takim zjeździe banan na twarzy gwarantowany!

Kolejnym szczytem jaki zdobywamy jest Rotunda. Znajduje się tutaj cmentarz wojenny nr 51 - Rotunda. Robi niesamowite wrażenie. Został zaprojektowany przez Dusana Jurkovica. Pochowano tu 42 żołnierzy austro-węgierskich oraz 12 rosyjskich poległych w lutym i marcu 1915 roku. Obiekt o okrągłym kształcie otoczony kamiennym murkiem. W maju 1979 wszystkie wieże były jeszcze oszalowane. Do początków XXI w. zachowały się fragmenty trzech z pięciu drewnianych wież.

Na kamiennej tablicy inskrypcyjnej z wykutym krzyżem maltańskim i czterowierszem w języku niemieckim, autorstwa Hansa Hauptmana. W tłumaczeniu brzmi on:

"Nie płaczcie, że leżymy tak z dala od ludzi,
A burze już nam nieraz we znaki się dały -
Wszak słońce co dzień rano tu nas wcześniej budzi
I wcześniej okrywa purpurą swej chwały."


Cmentarz na Rotundzie.
Zjeżdżamy czerwonym szlakiem. Jest tak gładki, że muszę się pilnować żeby nie wylecieć z trasy. Taki tam deser na sam koniec!


Atak gęsi ;)

Mućki ;)

Miejsce gdzie jedliśmy obiad - polecam ;)
Baza Regietów - od naszej ostatniej wyprawy trochę się tam zmieniło. Tzn. ciężki sprzęt zrobił swoje...
Pomimo, że rano miałam spore problemy żeby wstać to nie żałowałam. Przed nami jeszcze było sporo dnia, a za nami już tyle przygód.

Nasze rowery zostały załadowane na bagażnik i ruszyliśmy w kierunku domu. Po drodze jednak zahaczyliśmy o Jezioro Klimkowskie żeby się popluskać w wodzie. Teraz już nie mam jak zarzucić M., że przez cały sezon nie byliśmy nigdzie nad wodą...


Pluskanie :)
Jeżeli chodzi o Beskidy to w tym momencie Beskid Niski jest moim faworytem. Wyprawy w tamte strony zawsze miło wspominam. Polecam Wam moje wcześniejsze wpisy:

1  Kamila i jej rower :): PRO Beskid Niski - Cergowa i Piotruś ;)


2. Tam gdzie kończy się Beskid Sądecki zaczyna się inny świat - Beskid Niski :)


3. Wyprawa dwudniowa:

Sercu bliski Beskid Niski - rowerowa wyprawa część I :) 
Sercu Bliski Beskid Niski - rowerowa wyprawa częścII :)

P.S. Mam nadzieję, że te wpisy trafią do Was i sami zechcecie odkryć ten magiczny świat :) 
Jeżeli Ci się podobało to będzie mi miło jeśli udostępnisz dalej :)


Pozdrawiam

Kamila :)