wtorek, 9 czerwca 2015

"Enduro" w Beskidzie Sądeckim i patenty na łatanie dziurawej opony...

Sobota rano, godzina 06:00 budzik już daje o sobie znać. Czas wstawać :) Szybkie śniadanie i jeszcze szybsze pakowanie plecaka. M. przyjeżdża i ruszamy w trasę. Po drodze zabieramy kolegę J., którego dopiero co poznałam. Po dość długim czasie docieramy do miejscowości Szczawnik - miejscowość ta znajduje się w Paśmie Jaworzyny Krynickiej. Nazwa wywodzi się od źródeł wody mineralnej, kwaśnych szczaw. Na parkingu zostawiamy samochód i kierujemy się na "podbój" żółtego szlaku. 




Jadąc przez las staramy się co jakiś czas zatrzymać w zacienionym miejscu. Po drodze mija nas Biegacz, który już kończył swój trening. Wyobraźcie sobie moje zdziwienie kiedy usłyszałam pytanie "Kamila i jej rower?" :D Aż miło się zrobiło...hmm ktoś to jednak czyta :).
Kapliczka po drodze.
Wychodząc z lasu pewien odcinek pokonujemy smażąc się na wyciągu narciarskim. J. podziwia widoki, za którymi tak tęsknił przebywając daleko od swoich rodzinnych stron.
Podjazd wyciągiem narciarskim.

Po ponad godzinie docieramy na pierwszy szczyt.- Pusta Wielka (1061 m) znajdujący się w południowej części Pasma Jaworzyny. Na szczycie ogromne obszary borowiny. Mrówki, które tam grasowały też były dosyć sporych rozmiarów. :D Na górze chwila odpoczynku i dylemat jakim szlakiem zjeżdżać w dół. Zdecydowaliśmy się na czarny i wcale nie był to strzał w dziesiątkę. Pewne odcinki jechało się płynnie, ale większość to było przenoszenie roweru przez jakieś powalone drzewa itp.


Podjazd do Pustej Wielkiej.
I jazda w dół :)
Rower naprawdę wciąga o czym przekonał się M. :D Żałuję, że tego nie widziałam, ale jechałam kawałek dalej walcząc z amortyzatorem.  W pewnym momencie nie wiedziałam czy mam zablokowany czy odblokowany ponieważ nie czułam żadnej różnicy. Jak się okazało jakaś linka się poluzowała więc dwóch rowerowych speców od razu to naprawiło. 


To wciąga :D
Cesarz Enduro i Honorowy Członek Klubu Rowerowego Gravity Revolt :D
Na trasie myśl "Jak tylko będzie jakiś potok to wskakujemy". I tak też było :) Zaczęliśmy się zastanawiać czy nie powinniśmy w tym momencie opalać gdzieś nad wodą, a rowery zostawić w domu... :)


Można by tutaj zostać :)
Po chwili odpoczynku i zatankowaniu bidonów ruszyliśmy żółtym szlakiem znowu na szczyt Pustej Wielkiej. Po drodze co jakiś czas wyłaniały się za drzew piękne widoki. Później jedziemy bez szlaku jak nas poniesie, a następnie wkraczamy na koński szlak i w stronę Wierchomli.


Widoki :)

Na kamienistym zjeździe M. przecina oponę na ostrym kamieniu. Na szczęście jego fantazja nie zna granic i od plastikowej butelki odcina kawałek, który ma chronić przed rozcięciem dętki...zanim ten fragment został tam umieszczony to został przypalony zapalniczką - patent numer 1 bo jeszcze ich trochę dzisiaj będzie.


Początek wszystkich nieszczęść na trasie...
Butelka na wagę złota.
Po jakże "ekscytującym" zjeździe dotarliśmy do rzeczki. Była tak kusząca, że trzeba było to wykorzystać :)
:)
W miejscowości Wierchomla zahaczamy o sklep spożywczy i zaopatrujemy się w wodę i lody dla ochłody :). Jedziemy z nastawieniem, że wyciąg narciarski na pewno jest czynny i nas wywiezie :D. Akurat mieliśmy takie szczęście, że był zamknięty więc trzeci podjazd w górę. Na początku M. wymyśla jakieś drogi na przełaj. J. momentami nie wie czy ma iść za M., ale mnie te wariacje tras już nie dziwią. Idziemy na przełaj przez las, a później docieramy do szutrowej drogi prowadzącej już do Schroniska na Wierchomli. Znowu mamy przymusowy przystanek. Kawałek wspomnianej plastikowej butelki rozcina dętkę. Na szczęście mam zapasowe i to nawet dwie :) M. wyciąga apteczkę pierwszej pomocy  i robi opatrunek dętce. W górę jedzie rowerzysta...tym razem nie padło pytanie, ale stwierdzenie "O Kamila i jej rower" mnie już totalnie wmurowało :D.



W końcu z przygodami znajdujemy się w Schronisku na Wierchomli. Jestem tutaj po raz pierwszy. Tłumy ludzi, ale nie ma się co dziwić przy tak pięknej pogodzie i tak cudnych widokach. Na miejscu zamawiamy coś do jedzenia i obmyślamy dalszą strategię.



Na trasie miałam okazję przetestować mój nowy strój rowerowy, którym jestem absolutnie zachwycona. Do tej pory jeździłam raczej w koszulkach bez żadnych nadruków, a tutaj taka odmiana :) Kiedy zobaczyłam model z wilkiem coś mnie w nim zaintrygowało. Jazda w nim to sama przyjemność i już nie mogę się doczekać kiedy po raz kolejny będę w nim "grasować" na rowerze :) Naprawdę polecam - www.kemisports.com :)




Wybór jest prosty: kiełbaska :)
Miała być jazda w kierunku Jaworzyny Krynickiej, ale musieliśmy dać sobie spokój. Ostatnia dętka została wykorzystana. Tym razem 3 patent: dętka została "owinięta" kawałkiem rozciętej dętki...i takim oto sposobem dojechaliśmy szutrową drogą do samochodu. Miało być niezłe enduro, a wyszło nie wiadomo co... W każdym bądź razie mamy zaproszenie od J. do stolicy - podobno mają tam niezłe trasy :)


Trzecia naprawa.
Ładujemy rowery na dach i jazda do domu. Nie wiem czy nasza noga jeszcze tutaj kiedyś postanie :D Chyba, że macie jakieś naprawdę niezłe trasy to podzielcie się nimi :)



Mapa trasy.




Pozdrawiam
Kamila :)

piątek, 5 czerwca 2015

Małe Pieniny :)

Ostatnia niedziela niewiele by brakło, a została by spędzona na leniuchowaniu. W pewnym momencie zapadła jednak spontaniczna decyzja, że ruszamy na rower. W ekspresowym tempie razem z M. zaczęliśmy się zbierać. Kierunek Szczawnica. Na miejscu byliśmy około godziny 15:00 więc trochę późno jak na tak ambitną trasę. Dokładnie wyruszyliśmy z miejscowości Szlachtowa - jest to dawna wieś łemkowska położona w Beskidzie Sądeckim. Żółtym szlakiem kierujemy się na Wysoki Wierch (899m). Jest to dość wyodrębniony, bezleśny, kopulasty szczyt, ze wszystkich stron otoczony dużymi łąkami. Dzięki temu rozciągają się z niego jedne z najładniejszych w Pieninach widoków na Masyw Trzech Koron, Tatry, Gorce, Beskid Wyspowy, Beskid Sądecki i pobliską Grupę Golicy. W dole dwie słowackie wsie: Leśnica i Wielki Lipnik oraz polska Szlachtowa. Dzięki temu, że szczyt jest odkryty, jest również wykorzystywany przez paralotniarzy oraz modelarzy samolotowych, którzy urządzają na nim zawody modeli latających.

"Leżeć w trawie liczyć chmury..." :)
Trochę wypychania roweru pod górę było...
Za to widoki były nieziemskie :)

Upały były niemiłosierne. Ostatnie podejście na szczyt Wysokiego Wierchu było w takim pionie, że bardziej od mięśni nóg to czułam ręce. Po tym jak nacieszyłam oczy pięknymi widokami czas na zjazd. Tak dawno nie jeździłam na rowerze w terenie, że zanim nabrałam pewności to trochę czasu upłynęło. Większość odcinków pokonywanych jest według fantazji M. czyli jednym słowem totalny freeride przez łąki gdzie pasą się barany :D

Na szczycie Wysokiego Wierchu.
Gotowa do zjazdu :D

Niektóre drogi sami sobie wyznaczaliśmy :)
Z Wysokiego Wierchu zjechaliśmy do miejscowości Wielki Lipnik  Miejscowość położona jest na wysokości 540–580 m n.p.m. w dolinie rzeki Lipnik pod Wysokim Wierchem na granicy dwóch regionów geograficznych: Pienin i Magury Spiskiej. Przebiega przez nią droga z  Czerwonego Klasztora do miejscowości Hniezdne.


W miejscowości jest źródło wody mineralnej o składzie podobnym do słynnej dawniej wody ze Śmierdzionki Głównym zabytkiem jest greckokatolicka cerkiew św. Michała z 1794 r. z barokową kopułą na wieży, jedną nawą i kolistym prezbiterium. Znajduje się w niej ikonostas z początków XX w. i bogato zdobiony chór. Obok niej źródło zwane Źródłem św. Andrzeja z wodą mineralną. W centrum wsi duża lipa o czterech pniach, która jest pomnikiem przyrody.

Od cerkwi prowadzi czerwony szlak na Veterný vrch (Wietrzny Wierch 1111m). Po drodze co jakiś czas mijamy się z innymi turystami. Jednak szlaki te są bardzo mało uczęszczane o czym świadczą nie wydeptane ścieżki w niektórych miejscach. Takie trochę odludzie :)


Wietrzny Wierch zdobyty :)

Rokuś i Nerwusek :D
Później jedziemy bez żadnych szlaków i docieramy na Polanę 950 m. Następnie zielonym szlakiem przez Horbalovą na Strananską Przełęcz. Momentami idziemy jakimiś podmokłymi terenami, ale to jest podobno szlak. Zresztą na trasach z M. już mało co mnie dziwi :D. Przez przełęcz przebiega asfaltowa droga, gdzie znajduję się kapliczka.


Stamtąd idziemy/jedziemy na szczyt Wysokie Skały (1050 m). Szczyt Wysokie Skałki (Wysoka) notowany jest już w starych źródłach historycznych. Prowadzono na nim nawet poszukiwania górnicze i już wtedy wiedziano, że jest najwyższym szczytem Pienin. W dokumencie górniczym z 1739 r. przeczytać możemy: „Ta góra jest najwyższa między innymi górami i okrągła, na której skała jest jako zamek. Przystęp do niej jest zbyt przykry, zaledwie człek pieszy wniść może.” Od dawna też była zwiedzana przez turystów. W 1929 r. odnotowano pierwsze wejście zimowe na nartach dokonane przez Mariana Gotkiewicza z towarzyszami.


W miejscu gdzie szlak zielony spotyka się z niebieskim trawersujemy szczyt Wysokiej.

Było bardzo zielono :)
Trawers na stokach Wysokiej częściowo jest nieprzejezdny ponieważ leżące drzewa w znaczący sposób to utrudniają. Podłoże było jeszcze po ostatnich opadach deszczu wilgotne wiec o poślizgnięcie się nie było trudno. Ostry zjazd po korzeniach i po kamieniach zmusza mnie do zejścia z roweru. M. z małym zachwianiem jakimś sposobem to pokonuje - podziwiam :). Opuszczamy niebieski szlak i po bezdrożach kierujemy się do Jaworek.

Miejsca gdzie czasem było trudno przejechać.
Po jakimś czasie docieramy do Schroniska pod Durbaszką (834m). Nie wchodzimy jednak bo czas nas goni. Budynek ten powstał w latach 1949-1952 jako wzorcowa bacówka do wypasu owiec. Ostatecznie nie został on jednak wykorzystany do celów hodowlanych, a w 1973 roku z inicjatywy grupy instruktorów harcerskich przejął go Wydział Oświaty Miasta Krakowa, celem stworzenia bazy turystycznej dla młodzieży. W latach 70. i 80. w budynku przeprowadzono szereg prac remontowych i adaptacyjnych. Obecnie pod względem organizacyjnym obiekt stanowi filię Młodzieżowego Domu Kultury DOM HARCERZA w Krakowie.
Schronisko pod Durbaszką.
Na koniec szybki zjazd po łąkach. M. pokazuje mi miejsca na skałach gdzie kiedyś skakał. W pobliżu trasy znajduję się Wąwóz Homole, który warto odwiedzić.


Trasa wyniosła około 30 km. Po dotarciu do samochodu i lekkim ogarnięciu się jazda do sklepu po pomarańcze, które za mną "chodziły" całą trasę. Licytacja się kto jest mniej ubłocony i kto wychodzi z samochodu. Ostatecznie i tak padło na mnie :D. Po dotarciu do domu szybka kąpiel i jeszcze z mokrymi włosami pędem do pracy... :D

:D


 


Pozdrawiam

Kamila :)

P.S. Zapraszam również na relację z mojej wcześniejszej wyprawy rowerowej tyle, że w zimie :)

wtorek, 2 czerwca 2015

Jak przypinać rower, a czego unikać? - Test łańcucha rowerowego ABUS Ivera 7210

Jakiś czas temu zawitał do mnie kurier z ogromnym pudłem :D Hmmm co tam może być? :) W środku był łańcuch rowerowy ABUS Ivera 7210. Do tej pory przy moim rowerze nie stosowałam takiego rozwiązania.

Zdarza się, że do pracy dojeżdżam na rowerze. Przed budynkiem nie ma niestety żadnych stojaków na rowery itp. Na szczęście mogę go zabrać do środka i mieć go pod swoim czujnym okiem. Sytuacja wygląda gorzej jeśli później muszę coś załatwić na mieście. Zostawianie roweru chociażby "na chwilę" jest dosyć stresujące. Przecież żeby odjechać na rowerze wystarczy kilka sekund.

Dzięki firmie www.centrumrowerowe.pl przez ostatni czas miałam okazję testować łańcuch rowerowy Ivera Chain 7210 ABUS.

 http://www.centrumrowerowe.pl/f/abus:17,e,7/

Dane techniczne:
  • Łańcuch z ogniw 7 mm o przekroju kwadratowym z nowym, funkcjonalnym i bardzo elastycznym materiałem rękawa ochronnego
  • Łańcuch, obudowa oraz zamek są zbudowanie ze specjalnie wzmacnianej i hartowanej stali
  • Ergonomiczny zamek z miękką powłoką, która jednocześnie amortyzuje wszelkie uderzenia
  • Zamek ABUS z zabezpieczeniem przed przewierceniem
  • Dwa klucze w zestawie

Opis producenta:

Łańcuch rowerowy to podstawowe zabezpieczenie jednośladu. ABUS produkuje tylko łańcuchy wysokiej jakości z doskonałych materiałów co oznacza, że nasze produkty są bardziej wytrzymałe i lżejsze. Dobry łańcuch rowerowy jest ławy w transporcie, posiada hartowane ogniwa oraz wysokiej klasy zamek, który wytrzyma najmocniejsze uderzenia. Łańcuch rowerowy ze zintegrowanym zamkiem jest bardzo elastyczny, przez co sprawdza się na większości stojaków miejskich.

 

Moje odczucia :)

Wygląd oraz funkcjonalność.

Łańcuch w całości jest opleciony elastycznym materiałem, który nie ma prawa się wydostać spod zapięcia. Szarpałam na wszelkie sposoby i nawet nie drgnęło. Po przekręcaniu, owijaniu na każdą stronę wraca do swojego pierwotnego stanu. Ciemny kolor sprawia, że nie widać na nim żadnych zabrudzeń. W zestawie dołączone są dwa kluczyki - bardzo lekko chodzą. Po zapięciu blokady nie trzeba już przekręcać kluczem. Potrzebny jest nam tylko do otwarcia.

Dzięki materiałowi, który oplata łańcuch nasz rower nie zostanie porysowany.
Materiał jest bardzo elastyczny.
Waga:

Biorąc łańcuch do ręki można odczuć jego masę. Waży 1280 g, grubość 7mm - jednak w tym wypadku im ciężej tym lepiej. Potencjalnemu złodziejowi raczej trudno byłoby przeciąć ogniwa tego łańcucha. Dużym atutem jest długość - 85cm. Spokojnie możemy go przyczepić do jakiegoś grubszego słupa czy latarni.


Cena: 

Przy wyborze zapięcia często sugerujemy się ceną - błąd! Powinniśmy sugerować się materiałem z jakiego zostało wykonane ( najlepiej jeśli jest to hartowana stal), a także grubością oraz tym jak zapięcie jest wykonana. Niepisana zasada mówi, że zapięcie powinno kosztować około 10% wartości roweru. Czy to dużo czy mało? Biorąc pod uwagę fakt, że takie zapięcie będzie nam służyć na lata to wydaję się mało. Zapięcia typu linka i sprężyna nie zabezpieczają nas przed kradzieżą nawet w najmniejszym stopniu. Przecięcie takich linek złodziejowi zajmie dosłownie chwilę. Myślę, że solidny łańcuch ABUS Ivera 7210 już samym wyglądem skutecznie odstraszy potencjalnego złodzieja.


Mały poradnik :D   
Jak przypinać rower?

Mając nawet najlepsze zapięcia rowerowe jakie są dostępne na rynku nie zwalnia nas to z myślenia. Ważne jest też jak przypniemy nasz rower. Zawsze należy zapinać za najdroższy element czyli ramę oraz przynajmniej jedno koło jeżeli jest taka możliwość. Nigdy nie przypominajmy za jedno koło, szprychy, łańcuch, linki hamulcowe, sztycę i inne elementy, które łatwo jest odkręcić. Ostatnio miałam okazję zobaczyć oparty rower, a jego jedynym zabezpieczeniem była linka typu sprężyna założona na koło. Nie wiedziałam czy śmiać się czy płakać :D


Rama czyli najdroższy element roweru - zawsze powinna być przypięta.

Do czego przypinać, a czego unikać?

Rower należy przypinać do solidnych stojaków, grubych stalowych barierek, elementów konstrukcji i budynków itp. Wystrzegaj się drewna, siatki oraz elementów, które można łatwo przeciąć. Znaki drogowe wbrew pozorom wydające się bezpieczne nie do końca takie są - złodziej może pod osłoną nocy odkręcić znak ze słupka i "wyjąć rower" górą. Słupy też łatwo można wyjąć z ziemi. Oczywiście można by tak bez końca analizować każde miejsce dlatego zanim przypniemy gdzieś rower zastanówmy się dwa razy czy to dobry wybór. Starajmy się także "parkować" w miejscach gdzie przewija się dużo ludzi - to odstrasza potencjalnego złodzieja. 

Rower przypięty do stabilnej barierki za ramę.
Rower pozostawiony w mieście, a ja mogę iść załatwiać swoje sprawy. Najlepiej zostawiać w miejscach, które są zatłoczone. Starajmy się unikać uliczek i zaułków, które nie są zbyt często uczęszczane.
Znaki wbrew pozorom nie są dobrym rozwiązaniem. Złodziej może wyciągnąć go jakimś sposobem z ziemi lub odkręcić znak i "wyjąć" rower górą. Nie należy również umieszczać zapięcia w ten sposób - wystarczy odkręcić kierownicę oraz amortyzator i ściągnąć blokadę.
W tym wypadku może nam zostać jedynie koło...
W tym wypadku nie zostanie nam nic oprócz blokady przy słupku.
Stojaki tego typu nigdy nie budziły we mnie zaufania.
Kiedy przypomnę sobie zapięcia rowerowe które używałam kilka lat to stwierdzam, że równie dobrze mogłoby ich nie być.. Teraz z takim łańcuchem myślę, że będę mogła spokojnie zostawić rower w mieście, a w tym czasie bez stresu zająć się swoimi sprawami. Zostawiając rower róbmy to zawsze z głową :)

Dziękuje bardzo firmie www.centrumrowerowe.pl za możliwość przeprowadzenia testów.

Pozdrawiam
Kamila :)